Over: hoe zwaar het is voor den mensch om waarlijk te kennen

[ZaunköniG]

.

Zooals de bosschen en de dorpen schijnen

bergland vol steden in het ver verschiet

zoo zijn de dingen die het hart flauw ziet,

geduchter, dan die dichter, die de kleinen.

Want de afstand verbreedt tooverend lijnen

van leve' en land, en bitter weenen wie 't

wete', om dit zwaar en heel bepaald verdriet,

van altijd moete', om waarheid's wil, verkleinen.



En toch bestaan de vaste evenredig-

heden der dingen, en 't punt, waar komt blijken

hun zijn, bestaat, - maar niet voor mensche-oogen:

wie het wil naderen, vliedt het door wijken,

wie 't wijkend zoekt, wordt door het groote ledig

tusschen 't geen hij beschouwt, en hem, bedrogen.