https://sonett.fontane-place.de/ Sun, 28 Jun 2026 17:39:02 +0000 MyBB https://sonett.fontane-place.de/showthread.php?tid=5024 Thu, 08 Dec 2022 10:33:39 +0100 ZaunköniG]]> https://sonett.fontane-place.de/showthread.php?tid=5024 Adam Mickiewicz
1798 – 1855 Polen/Litauen


Sonety Odeskie

XX - POŻEGNANIE - DO D. D.

Odpychasz mię? - czym twoje serce już postradał?
Lecz jam go nigdy nie miał; -- czyli broni cnota?
Lecz ty pieścisz innego; - czy że nie dam złota?
Lecz jam go wprzódy nie dał, a ciebie posiadał.

I nie darmo; choć skarbów przed tobąm nie składał,
Ale mi drogo każda kupiona pieszczota,
Na wagę duszy mojej, pokojem żywota;
Dlaczegoż mię odpychasz? - nadaremniem badał.

Dziś odkrywam łakomstwo nowe w sercu twojem:
Pochwalnych wierszy chciałaś; marny pochwał dymie!
Dla nich więc igrasz z bliźnich szczęściem i pokojem?

Nie kupić Muzy! W każdym ślizgałem się rymie,
Gdym szedł na Parnas z lauru wieńczyć cię zawojem,
I ten wiersz wraz mi stwardniał, żem wspomniał twe imię.


XX. - Abschied. – An D. D.

Du stößt mich fort? Wodurch hab ich dein Herz verloren?
Die Liebe war nie seicht. – Ob dich die Tugend schützt?
Du küßt doch einen andern! - Was dein Urteil stützt?
Wir war’n uns doch so nah, und war’n uns wert erkoren.

Dein Antlitz war mir alle Wege neugeboren,
doch muß ich fragen, was mir die Erinn’rung nützt,
wenn ihr Gewicht mich nur beschwert, statt unterstützt.
Warum stießt du mich fort, gabst uns so schnell verloren?

Die Gier verrät das Herz; Ich seh’ es doch in deinem.
Mein Kompliment sollt’ dich berühren; Schall und Rauch
war’s dir; dein Glück sahst, suchtest du in keinem.

Ich mochte nicht um deine Liebe feilschen, auch
wenn mich die andren feiern für den Vers. In meinem
Reim verhärtet sich mein Wort, wie deins im Bauch.



.]]> Adam Mickiewicz
1798 – 1855 Polen/Litauen


Sonety Odeskie

XX - POŻEGNANIE - DO D. D.

Odpychasz mię? - czym twoje serce już postradał?
Lecz jam go nigdy nie miał; -- czyli broni cnota?
Lecz ty pieścisz innego; - czy że nie dam złota?
Lecz jam go wprzódy nie dał, a ciebie posiadał.

I nie darmo; choć skarbów przed tobąm nie składał,
Ale mi drogo każda kupiona pieszczota,
Na wagę duszy mojej, pokojem żywota;
Dlaczegoż mię odpychasz? - nadaremniem badał.

Dziś odkrywam łakomstwo nowe w sercu twojem:
Pochwalnych wierszy chciałaś; marny pochwał dymie!
Dla nich więc igrasz z bliźnich szczęściem i pokojem?

Nie kupić Muzy! W każdym ślizgałem się rymie,
Gdym szedł na Parnas z lauru wieńczyć cię zawojem,
I ten wiersz wraz mi stwardniał, żem wspomniał twe imię.


XX. - Abschied. – An D. D.

Du stößt mich fort? Wodurch hab ich dein Herz verloren?
Die Liebe war nie seicht. – Ob dich die Tugend schützt?
Du küßt doch einen andern! - Was dein Urteil stützt?
Wir war’n uns doch so nah, und war’n uns wert erkoren.

Dein Antlitz war mir alle Wege neugeboren,
doch muß ich fragen, was mir die Erinn’rung nützt,
wenn ihr Gewicht mich nur beschwert, statt unterstützt.
Warum stießt du mich fort, gabst uns so schnell verloren?

Die Gier verrät das Herz; Ich seh’ es doch in deinem.
Mein Kompliment sollt’ dich berühren; Schall und Rauch
war’s dir; dein Glück sahst, suchtest du in keinem.

Ich mochte nicht um deine Liebe feilschen, auch
wenn mich die andren feiern für den Vers. In meinem
Reim verhärtet sich mein Wort, wie deins im Bauch.



.]]> https://sonett.fontane-place.de/showthread.php?tid=5026 Wed, 02 Nov 2022 09:36:04 +0100 ZaunköniG]]> https://sonett.fontane-place.de/showthread.php?tid=5026 Adam Mickiewicz
1798 – 1855 Polen/Litauen


Sonety Odeskie

XVII EKSKUZA

Nuciłem o miłostkach w rówienników tłumie;
Jedni mie pochwalili, a drudzy szeptali:
"Ten wieszcz kocha się tylko, męczy się i żali,
Nic innego nie czuje lub śpiewać nie umie.

W dojrzalsze wchodząc lata, przy starszym rozumie,
Czemu serce płomykiem tak dziecinnym pali?
Czyliż mu na to wieszczy głos bogowie dali,
Aby o sobie tylko w każdej nucił dumie?"

Wielkomyślna przestroga! - wnet z górnymi duchy
Alcejski chwytam bardon, i strojem Ursyna
Ledwiem zaczął przegrywać, aż cała drużyna

Rozpierzchła się, unosząc zadziwione słuchy;
Zrywam struny i w Lete ciskam bardon głuchy.
Taki wieszcz jaki słuchacz.


XXII. – Rechtfertigung

Ich sang von Liebe zu der Menge, der’s gefiel.
Ich hörte Lob, doch manche übten leis’ Kritik:
„Ach, der Poet, um Liebe mit sich selbst im Krieg:
nichts andres fühlt er, sah’ noch nie ein andres Ziel.

Schon in den Jahren, spitzt er immernoch den Kiel
nur um sein kindlich, immer liebendes Geschick.
Die Götter gaben ihm die Stimme, doch sein Blick
ist eng verstellt, - und stolz zeigt er sich im Profil!”

Die eitle Warnung! Von dem stolzen Geist getrieben
bespielte ich Alcäus Lyra; Ursinos
Gewänder umgehangen sang’ ich bis die Mengen

auseinanderliefen. Schaut, wer mir geblieben!
Ich warf die Leier wieder fort. Was ich draus schloß?
Daß sich nur Gleichgesinnte um den Dichter drängen.



.]]> Adam Mickiewicz
1798 – 1855 Polen/Litauen


Sonety Odeskie

XVII EKSKUZA

Nuciłem o miłostkach w rówienników tłumie;
Jedni mie pochwalili, a drudzy szeptali:
"Ten wieszcz kocha się tylko, męczy się i żali,
Nic innego nie czuje lub śpiewać nie umie.

W dojrzalsze wchodząc lata, przy starszym rozumie,
Czemu serce płomykiem tak dziecinnym pali?
Czyliż mu na to wieszczy głos bogowie dali,
Aby o sobie tylko w każdej nucił dumie?"

Wielkomyślna przestroga! - wnet z górnymi duchy
Alcejski chwytam bardon, i strojem Ursyna
Ledwiem zaczął przegrywać, aż cała drużyna

Rozpierzchła się, unosząc zadziwione słuchy;
Zrywam struny i w Lete ciskam bardon głuchy.
Taki wieszcz jaki słuchacz.


XXII. – Rechtfertigung

Ich sang von Liebe zu der Menge, der’s gefiel.
Ich hörte Lob, doch manche übten leis’ Kritik:
„Ach, der Poet, um Liebe mit sich selbst im Krieg:
nichts andres fühlt er, sah’ noch nie ein andres Ziel.

Schon in den Jahren, spitzt er immernoch den Kiel
nur um sein kindlich, immer liebendes Geschick.
Die Götter gaben ihm die Stimme, doch sein Blick
ist eng verstellt, - und stolz zeigt er sich im Profil!”

Die eitle Warnung! Von dem stolzen Geist getrieben
bespielte ich Alcäus Lyra; Ursinos
Gewänder umgehangen sang’ ich bis die Mengen

auseinanderliefen. Schaut, wer mir geblieben!
Ich warf die Leier wieder fort. Was ich draus schloß?
Daß sich nur Gleichgesinnte um den Dichter drängen.



.]]> https://sonett.fontane-place.de/showthread.php?tid=5025 Sun, 09 Oct 2022 09:38:37 +0200 ZaunköniG]]> https://sonett.fontane-place.de/showthread.php?tid=5025 Adam Mickiewicz
1798 – 1855 Polen/Litauen


Sonety Odeskie

XXI - DANAIDY

Płci piękna! gdzie wiek złoty, gdy za polne kwiaty,
Za haftowane kłosem majowe sukienki,
Kupowano panieńskie serduszka i wdzięki,
Gdy do lubej gołębia posyłano w swaty?

Dzisiaj wieki są tańsze, a droższe zapłaty.
Ta, której złoto daję, prosi o piosenki;
Ta, której serce daję, żądała mej ręki;
Ta, którą opiewałem, pyta, czym bogaty.

Danaidy! rzucałem w bezdeń waszej chęci
Dary, pieśni i we łzach roztopioną duszę;
Dziś z hojnego jam skąpy, z czułego szyderca.

A choć mię dotąd jeszcze nadobna twarz nęci,
Choć jeszcze was opiewać i obdarzać muszę,
Lecz dawniej wszystko dałbym, dziś wszystko - prócz serca.


XXI. – Den Danaiden

Längst vergangen sind die goldenen Epochen,
als man mit Blüten, wie sie bunt der Mai gestickt,
der jungen Mädchen Herz gewann und sie bestrickt,
ein Gruß, von Tauben überbracht ein Herz schnell pochen

macht. Doch heut: Die Zeit ist billig, ungebrochen
teuer ist der Preis; hab ich mich angeschickt
ein Lied zu singen will sie meine Hand. Es blickt
die andre nur aufs Geld, hab ich mich ihr versprochen...

Ihr Danaiden, eurer Lust galt meine Kunst.
Ich sang euch, daß die Lieder jede Seele rühren,
Aber meine Tugend wurde Geiz, mein Hoffen

Spott. Und zeigt mit heute eine ihre Gunst,
so sing’ ich sie für euch, weil sie nur euch gebühren.
Ich geb ihr alles, nur: Mein Herz ist nicht mehr offen.

.]]> Adam Mickiewicz
1798 – 1855 Polen/Litauen


Sonety Odeskie

XXI - DANAIDY

Płci piękna! gdzie wiek złoty, gdy za polne kwiaty,
Za haftowane kłosem majowe sukienki,
Kupowano panieńskie serduszka i wdzięki,
Gdy do lubej gołębia posyłano w swaty?

Dzisiaj wieki są tańsze, a droższe zapłaty.
Ta, której złoto daję, prosi o piosenki;
Ta, której serce daję, żądała mej ręki;
Ta, którą opiewałem, pyta, czym bogaty.

Danaidy! rzucałem w bezdeń waszej chęci
Dary, pieśni i we łzach roztopioną duszę;
Dziś z hojnego jam skąpy, z czułego szyderca.

A choć mię dotąd jeszcze nadobna twarz nęci,
Choć jeszcze was opiewać i obdarzać muszę,
Lecz dawniej wszystko dałbym, dziś wszystko - prócz serca.


XXI. – Den Danaiden

Längst vergangen sind die goldenen Epochen,
als man mit Blüten, wie sie bunt der Mai gestickt,
der jungen Mädchen Herz gewann und sie bestrickt,
ein Gruß, von Tauben überbracht ein Herz schnell pochen

macht. Doch heut: Die Zeit ist billig, ungebrochen
teuer ist der Preis; hab ich mich angeschickt
ein Lied zu singen will sie meine Hand. Es blickt
die andre nur aufs Geld, hab ich mich ihr versprochen...

Ihr Danaiden, eurer Lust galt meine Kunst.
Ich sang euch, daß die Lieder jede Seele rühren,
Aber meine Tugend wurde Geiz, mein Hoffen

Spott. Und zeigt mit heute eine ihre Gunst,
so sing’ ich sie für euch, weil sie nur euch gebühren.
Ich geb ihr alles, nur: Mein Herz ist nicht mehr offen.

.]]> https://sonett.fontane-place.de/showthread.php?tid=5021 Fri, 02 Sep 2022 10:36:27 +0200 ZaunköniG]]> https://sonett.fontane-place.de/showthread.php?tid=5021 Adam Mickiewicz
1798 – 1855 Polen/Litauen


Sonety Odeskie

XVI - DOBRANOC

Dobranoc! już dziś więcej nie będziem bawili,
Niech snu anioł modrymi skrzydły cię otoczy;
Dobranoc! niech odpoczną po łzach twoje oczy;
Dobranoc! niech się serce pokojem zasili.

Dobranoc! z każdej ze mną przemówionej chwili
Niech zostanie dźwięk jakiś cichy i uroczy,
Niechaj gra w twoim uchu, a gdy myśl zamroczy,
Niech się mój obraz sennym źrenicom przymili.

Dobranoc! obróć jeszcze raz na mnie oczęta,
Pozwól lica. - Dobranoc! - Chcesz na sługi klasnąć?
Daj mi pierś ucałować. - Dobranoc! zapięta.

Dobranoc! już uciekłaś i drzwi chcesz zatrzasnąć.
Dobranoc ci przez klamkę - niestety! zamknięta!
Powtarzając: dobranoc! nie dąłbym ci zasnąć.


XVI. – Gute Nacht

Ich wünsch’ dir „Gute Nacht!” Laß uns zur Ruhe kommen.
Die Nacht soll dich umhüll’n mit blauen Engels-Schwingen.
Gute Nacht, und nach den Tränen Frieden bringen,
auf daß dein Herz die neue Stärkung angenommen.

So sei mein Gruß dir sacht in deinem Traum verschwommen;
Er soll dir ruhig durch die Nächte weiterklingen.
Und will die Dunkelheit in deine Sinne dringen,
so mache mein Bild deine Träumerei’n vollkommen.

Nun „Gute Nacht!” wend nocheinmal den Blick zu mir!
Komm, laß dich nochmal küssen, - gib mir deine Wange,
deine Brust, so hab’ ich gute Nacht von dir.

Dann „Gute Nacht!” Mir wird bei deinen Worten bange.
Du gingst! Ein „Gute Nacht!” durch die verschloßne Tür.
Mein „Gute Nacht!”: Dir wär’s zum Schlaf zu oft und lange.



.]]> Adam Mickiewicz
1798 – 1855 Polen/Litauen


Sonety Odeskie

XVI - DOBRANOC

Dobranoc! już dziś więcej nie będziem bawili,
Niech snu anioł modrymi skrzydły cię otoczy;
Dobranoc! niech odpoczną po łzach twoje oczy;
Dobranoc! niech się serce pokojem zasili.

Dobranoc! z każdej ze mną przemówionej chwili
Niech zostanie dźwięk jakiś cichy i uroczy,
Niechaj gra w twoim uchu, a gdy myśl zamroczy,
Niech się mój obraz sennym źrenicom przymili.

Dobranoc! obróć jeszcze raz na mnie oczęta,
Pozwól lica. - Dobranoc! - Chcesz na sługi klasnąć?
Daj mi pierś ucałować. - Dobranoc! zapięta.

Dobranoc! już uciekłaś i drzwi chcesz zatrzasnąć.
Dobranoc ci przez klamkę - niestety! zamknięta!
Powtarzając: dobranoc! nie dąłbym ci zasnąć.


XVI. – Gute Nacht

Ich wünsch’ dir „Gute Nacht!” Laß uns zur Ruhe kommen.
Die Nacht soll dich umhüll’n mit blauen Engels-Schwingen.
Gute Nacht, und nach den Tränen Frieden bringen,
auf daß dein Herz die neue Stärkung angenommen.

So sei mein Gruß dir sacht in deinem Traum verschwommen;
Er soll dir ruhig durch die Nächte weiterklingen.
Und will die Dunkelheit in deine Sinne dringen,
so mache mein Bild deine Träumerei’n vollkommen.

Nun „Gute Nacht!” wend nocheinmal den Blick zu mir!
Komm, laß dich nochmal küssen, - gib mir deine Wange,
deine Brust, so hab’ ich gute Nacht von dir.

Dann „Gute Nacht!” Mir wird bei deinen Worten bange.
Du gingst! Ein „Gute Nacht!” durch die verschloßne Tür.
Mein „Gute Nacht!”: Dir wär’s zum Schlaf zu oft und lange.



.]]> https://sonett.fontane-place.de/showthread.php?tid=5023 Sat, 18 Dec 2021 10:45:30 +0100 ZaunköniG]]> https://sonett.fontane-place.de/showthread.php?tid=5023 Adam Mickiewicz
1798 – 1855 Polen/Litauen


Sonety Odeskie

XIX - DO WIZYTUJĄCYCH

Pragniesz miłym być gościem, czytaj rady moje:
Nie dość wszedłszy donosić, o czym wszyscy wiedzą,
Źe dzisiaj tam walcują, ówdzie obiad jedzą,
Zboże tanie, deszcz pada, w Grecyi rozboje.

Jeśli w salonie znajdziesz bawiących się dwoje,
Zważaj, czy cię z ukłonem, z rozmową uprzedzą,
Czyli daleko jedno od drugiego siedzą,
Czy wszystko jest na miejscu, czy w porządku stroje.

Jeśli pani co wyraz zaśmiać się gotowa,
Choć usta śmiać się nie chcą; jeśli panicz z boku
Pogląda i zegarek dobywa i chowa,

I grzeczność ma na ustach, a coś złego w oku:
Wiesz, jak ich trzeba witać? - Bywaj zdrów, bądź zdrowa.
A kiedy ich masz znowu odwiedzić? - Po roku.



XIX. – An die Gäste

Willst du ein gern geseh’ner Gast sein, hör mir zu,
So flechte hier und dort zwei Neuigkeiten ein.
Wo heut ein Ball ist, ein Gelage, - sprich vom Wein,
Getreidepreisen, sprich vom Wetter, doch partout

tritt keinem andern Gast zu nah. Versuche Du
zuvorkommend ein Teil nur des Gesprächs zu sein.
Und sind sie fern, so wahre still den schönen Schein.
Dann schätz der anderen Garderobe, doch tabu

sei dir die Frau des Hauses; zeig ihr gute Miene,
daß sie kein Anlaß hat, sich zu beklagen.
Und spielt der Herr an seiner Uhr, nimm mit Routine

deinen Abschied: Laß dem Fräulein Grüße sagen,
„Es tut mir leid, sie wissens ja, wie ich: Termine!
Versprich dein Wiederkommen – zu den Feiertagen.


.]]> Adam Mickiewicz
1798 – 1855 Polen/Litauen


Sonety Odeskie

XIX - DO WIZYTUJĄCYCH

Pragniesz miłym być gościem, czytaj rady moje:
Nie dość wszedłszy donosić, o czym wszyscy wiedzą,
Źe dzisiaj tam walcują, ówdzie obiad jedzą,
Zboże tanie, deszcz pada, w Grecyi rozboje.

Jeśli w salonie znajdziesz bawiących się dwoje,
Zważaj, czy cię z ukłonem, z rozmową uprzedzą,
Czyli daleko jedno od drugiego siedzą,
Czy wszystko jest na miejscu, czy w porządku stroje.

Jeśli pani co wyraz zaśmiać się gotowa,
Choć usta śmiać się nie chcą; jeśli panicz z boku
Pogląda i zegarek dobywa i chowa,

I grzeczność ma na ustach, a coś złego w oku:
Wiesz, jak ich trzeba witać? - Bywaj zdrów, bądź zdrowa.
A kiedy ich masz znowu odwiedzić? - Po roku.



XIX. – An die Gäste

Willst du ein gern geseh’ner Gast sein, hör mir zu,
So flechte hier und dort zwei Neuigkeiten ein.
Wo heut ein Ball ist, ein Gelage, - sprich vom Wein,
Getreidepreisen, sprich vom Wetter, doch partout

tritt keinem andern Gast zu nah. Versuche Du
zuvorkommend ein Teil nur des Gesprächs zu sein.
Und sind sie fern, so wahre still den schönen Schein.
Dann schätz der anderen Garderobe, doch tabu

sei dir die Frau des Hauses; zeig ihr gute Miene,
daß sie kein Anlaß hat, sich zu beklagen.
Und spielt der Herr an seiner Uhr, nimm mit Routine

deinen Abschied: Laß dem Fräulein Grüße sagen,
„Es tut mir leid, sie wissens ja, wie ich: Termine!
Versprich dein Wiederkommen – zu den Feiertagen.


.]]> https://sonett.fontane-place.de/showthread.php?tid=5018 Fri, 24 Sep 2021 08:20:49 +0200 ZaunköniG]]> https://sonett.fontane-place.de/showthread.php?tid=5018 Adam Mickiewicz
1798 – 1855 Polen/Litauen


Sonety Odeskie

XII - DO * * *

Patrzysz mi w oczy, wzdychasz; zgubna twa prostota!
Lękaj się jadu, który w oczach źmii płonie,
Uciekaj, nim cię oddech zatruty owionie,
Jeśli nie chcesz, kląć reszty twojego żywota.

Szczerość, jeszcze mi jedna pozostałą cnota;
Wiedz, że niegodny ogień zapalasz w mym łonie;
Lecz umiem żyć samotny - i po cóż przy zgonie
Ma się wikłać w me losy niewinna istota?

Lubię rozkosz, lecz zwodzić nadto jestem dumny
Tyś dziecko, mnie namiętne przepaliły bole;
Tyś szczęśliwa, twe miejsce w biesiadników kole,

Moje, gdzie są przeszłości smętarze i trumny.
Młody bluszczu; zielone obwijaj topole,
Zostaw cierniom grobowe otaczać kolumny.



XII. – An * * *

Du siehst mich an und seufzt, schlicht, daß es mich verdirbt.
Ich fürcht’, daß mich die Wut aus deinen Augen trifft.
Ich flieh’ vor deinem Atem, trägt er mir doch Gift
entgegen, Flüche derenhalb man qualvoll stirbt.

Nur eine Tugend; Ehrlichkeit, die für mich wirbt.
Du branntest mir unwürdigem die Feuerschrift
ins Herz, doch bleib ich gern allein, was dich betrifft,
wenn es verhütet, daß du meine Schuld erwirbst.

Ja, ich begehr’ dich; bin doch zum Verführ’n zu stolz,
mein Kind, muß ich auch heiße Leidenschaft empfinden.
Dein Platz ist bei den Zechern, laß dich noch nicht binden.

Doch mein Platz, wo schon das vergangne Leben schmolz.
Der junge Efeu soll die Pappeln zarz umwinden,
Doch soll’n sich Dornen schlingen um des Kreuzes Holz.


.]]> Adam Mickiewicz
1798 – 1855 Polen/Litauen


Sonety Odeskie

XII - DO * * *

Patrzysz mi w oczy, wzdychasz; zgubna twa prostota!
Lękaj się jadu, który w oczach źmii płonie,
Uciekaj, nim cię oddech zatruty owionie,
Jeśli nie chcesz, kląć reszty twojego żywota.

Szczerość, jeszcze mi jedna pozostałą cnota;
Wiedz, że niegodny ogień zapalasz w mym łonie;
Lecz umiem żyć samotny - i po cóż przy zgonie
Ma się wikłać w me losy niewinna istota?

Lubię rozkosz, lecz zwodzić nadto jestem dumny
Tyś dziecko, mnie namiętne przepaliły bole;
Tyś szczęśliwa, twe miejsce w biesiadników kole,

Moje, gdzie są przeszłości smętarze i trumny.
Młody bluszczu; zielone obwijaj topole,
Zostaw cierniom grobowe otaczać kolumny.



XII. – An * * *

Du siehst mich an und seufzt, schlicht, daß es mich verdirbt.
Ich fürcht’, daß mich die Wut aus deinen Augen trifft.
Ich flieh’ vor deinem Atem, trägt er mir doch Gift
entgegen, Flüche derenhalb man qualvoll stirbt.

Nur eine Tugend; Ehrlichkeit, die für mich wirbt.
Du branntest mir unwürdigem die Feuerschrift
ins Herz, doch bleib ich gern allein, was dich betrifft,
wenn es verhütet, daß du meine Schuld erwirbst.

Ja, ich begehr’ dich; bin doch zum Verführ’n zu stolz,
mein Kind, muß ich auch heiße Leidenschaft empfinden.
Dein Platz ist bei den Zechern, laß dich noch nicht binden.

Doch mein Platz, wo schon das vergangne Leben schmolz.
Der junge Efeu soll die Pappeln zarz umwinden,
Doch soll’n sich Dornen schlingen um des Kreuzes Holz.


.]]> https://sonett.fontane-place.de/showthread.php?tid=5022 Tue, 14 Sep 2021 18:06:43 +0200 ZaunköniG]]> https://sonett.fontane-place.de/showthread.php?tid=5022 Adam Mickiewicz
1798 – 1855 Polen/Litauen


Sonety Odeskie

XVII - DOBRYWIECZÓR

Dobrywieczór! on dla mnie najsłodszym życzeniem;
Nigdy, czy to przed nocą dzieli nas zapora,
Czyli mię ranna znowu przywołuje pora,
Nie żegnam się, ni witam z takim zachwyceniem,

Jak w tg chwilę, wieczornym ośmielony cieniem;
Ty nawet, milczeć rada i płonić się skora,
Gdy usłyszysz życzenie dobrego wieczora,
Żywszym okiem, głośniejszym rozmawiasz westchnieniem.

Niechaj dzieńdobry wschodzi tym, co społem żyją,
Objaśniać pracę, która ich ręce jednoczy;
Dobranoc niech szczęśliwych kochanków otoczy,

Gdy z rozkoszy kielicha trosk osłodę piją;
A tym, co się kochają i swą miłość kryją,
Dobrywieczór niech przyćmi zbyt wymowne oczy.


XVII. – Guten Abend!

„Guten Abend!” Schnell hat sie den Wunsch geschürt.
Ob nicht ein Riegel heute Nacht den Traum verhöhnt?
Ob mir ihr Ruf zur rechten Zeit den Abend krönt?
Kein Abschied, aber auch kein Gruß der mich berührt.

„Hab ich an dich vorhin zu loses Wort geführt?”
Du schwiegst, doch hat sich rötlich deine Haut getönt.
Mein Wunsch sprach laut zu dir, als ich kurz aufgestöhnt,
als ich uns „Guten Abend!” diese Nacht gekürt.

Als wäre uns ein neuer Tag schon aufgegangen,
dessen Licht uns reinwäscht. Wir vereinigen
zunächst die Hände. Als die Nacht uns umgehangen,

Glückskind!, soll uns unsre Liebe reinigen.
Der Freudenkelch bleibt unerschöpflich; mein Verlangen
zeigt sich leis und fände bald die deinigen.


.]]> Adam Mickiewicz
1798 – 1855 Polen/Litauen


Sonety Odeskie

XVII - DOBRYWIECZÓR

Dobrywieczór! on dla mnie najsłodszym życzeniem;
Nigdy, czy to przed nocą dzieli nas zapora,
Czyli mię ranna znowu przywołuje pora,
Nie żegnam się, ni witam z takim zachwyceniem,

Jak w tg chwilę, wieczornym ośmielony cieniem;
Ty nawet, milczeć rada i płonić się skora,
Gdy usłyszysz życzenie dobrego wieczora,
Żywszym okiem, głośniejszym rozmawiasz westchnieniem.

Niechaj dzieńdobry wschodzi tym, co społem żyją,
Objaśniać pracę, która ich ręce jednoczy;
Dobranoc niech szczęśliwych kochanków otoczy,

Gdy z rozkoszy kielicha trosk osłodę piją;
A tym, co się kochają i swą miłość kryją,
Dobrywieczór niech przyćmi zbyt wymowne oczy.


XVII. – Guten Abend!

„Guten Abend!” Schnell hat sie den Wunsch geschürt.
Ob nicht ein Riegel heute Nacht den Traum verhöhnt?
Ob mir ihr Ruf zur rechten Zeit den Abend krönt?
Kein Abschied, aber auch kein Gruß der mich berührt.

„Hab ich an dich vorhin zu loses Wort geführt?”
Du schwiegst, doch hat sich rötlich deine Haut getönt.
Mein Wunsch sprach laut zu dir, als ich kurz aufgestöhnt,
als ich uns „Guten Abend!” diese Nacht gekürt.

Als wäre uns ein neuer Tag schon aufgegangen,
dessen Licht uns reinwäscht. Wir vereinigen
zunächst die Hände. Als die Nacht uns umgehangen,

Glückskind!, soll uns unsre Liebe reinigen.
Der Freudenkelch bleibt unerschöpflich; mein Verlangen
zeigt sich leis und fände bald die deinigen.


.]]> https://sonett.fontane-place.de/showthread.php?tid=5020 Tue, 23 Mar 2021 09:50:47 +0100 ZaunköniG]]> https://sonett.fontane-place.de/showthread.php?tid=5020 Adam Mickiewicz
1798 – 1855 Polen/Litauen


Sonety Odeskie

XV - DZIEŃDOBRY

Dzieńdobry! nie śmiem budzić, o wdzięczny widoku!
Jej duch na poły w rajskie wzleciał okolice,
Na poły został boskie ożywiając lice,
Jak słońce na pół w niebie, pół w srebrnym obłoku.

Dzieńdobry! już westchnęła, błysnął promyk w oku,
Dzieńdobry! już obraża światłość twe źrenice
Naprzykrzają się ustom muchy swawolnice,
Dzieńdobry! słońce w oknach, ja przy twoim boku.

Niosłem słodszy dzieńdobry, lecz twe senne wdzięki
Odebrały mi śmiałość; niech się wprzódy dowiem:
Z łaskawym wstajesz sercem? z orzeźwionym zdrowiem?

Dzieńdobry! nie pozwalasz ucałować ręki?
Każesz odejść, odchodzę: oto masz sukienki,
Ubierz się i wyjdź prędko - dzieńdobry ci powiem.




XV. – Guten Morgen

„Guten Morgen!“ Noch scheu’ ich mich, dich zu wecken,
wäh’n ich dich im Anflug auf das Paradies.
Sowie die Sonne halb sich hüllt in blaues Vliess 
und sich die ersten Strahlen aus den Wolken strecken,

„Guten Morgen!” schon will dich die Sonne necken,
die frech ihr Licht in dein verschlaf’nes Auge stieß.
Lästig, wie sie ihren guten Morgen pries,
und sie von allen Seiten sucht, dich zu entdecken.

Nun wache sanft, gemessen deinem stillen Adel,
der sich schlafend offenbarte, doch difus
mein Plan, ach, wie entgeh’ ich Liebste, deinem Tadel?

Der junge Tag begrüßt dich, küßt dich, doch nimmst du’s
nicht an. Dies feuerfarb’ne Tuch; mit flinker Nadel
wird’s gewebt, doch bald zerfällt’s. Nimm an den Gruß!



.]]> Adam Mickiewicz
1798 – 1855 Polen/Litauen


Sonety Odeskie

XV - DZIEŃDOBRY

Dzieńdobry! nie śmiem budzić, o wdzięczny widoku!
Jej duch na poły w rajskie wzleciał okolice,
Na poły został boskie ożywiając lice,
Jak słońce na pół w niebie, pół w srebrnym obłoku.

Dzieńdobry! już westchnęła, błysnął promyk w oku,
Dzieńdobry! już obraża światłość twe źrenice
Naprzykrzają się ustom muchy swawolnice,
Dzieńdobry! słońce w oknach, ja przy twoim boku.

Niosłem słodszy dzieńdobry, lecz twe senne wdzięki
Odebrały mi śmiałość; niech się wprzódy dowiem:
Z łaskawym wstajesz sercem? z orzeźwionym zdrowiem?

Dzieńdobry! nie pozwalasz ucałować ręki?
Każesz odejść, odchodzę: oto masz sukienki,
Ubierz się i wyjdź prędko - dzieńdobry ci powiem.




XV. – Guten Morgen

„Guten Morgen!“ Noch scheu’ ich mich, dich zu wecken,
wäh’n ich dich im Anflug auf das Paradies.
Sowie die Sonne halb sich hüllt in blaues Vliess 
und sich die ersten Strahlen aus den Wolken strecken,

„Guten Morgen!” schon will dich die Sonne necken,
die frech ihr Licht in dein verschlaf’nes Auge stieß.
Lästig, wie sie ihren guten Morgen pries,
und sie von allen Seiten sucht, dich zu entdecken.

Nun wache sanft, gemessen deinem stillen Adel,
der sich schlafend offenbarte, doch difus
mein Plan, ach, wie entgeh’ ich Liebste, deinem Tadel?

Der junge Tag begrüßt dich, küßt dich, doch nimmst du’s
nicht an. Dies feuerfarb’ne Tuch; mit flinker Nadel
wird’s gewebt, doch bald zerfällt’s. Nimm an den Gruß!



.]]> https://sonett.fontane-place.de/showthread.php?tid=5016 Mon, 23 Nov 2020 13:27:53 +0100 ZaunköniG]]> https://sonett.fontane-place.de/showthread.php?tid=5016 Adam Mickiewicz
1798 – 1855 Polen/Litauen


Sonety Odeskie

IX - STRZELEC

Widziałem, jak dzień cały pośród letniej spieki
Błąkał się strzelec młody; stanął nad strumieniem,
Długo poglądał wkoło i rzecze z westchnieniem:
"Chcę ją widzieć, nim kraj ten opuszczę na wieki,

"Chcę widzieć nie widziany". Wtem leci zza rzeki
Konna łowczyni strojna Dyjany odzieniem,
Wstrzymuje konia, staje, zwraca się wejrzeniem:
Zapewne jechał za nią towarzysz daleki.

Strzelec cofnął się, zadrżał i oczy Kaima
Zataczając po drodze, gorzko się uśmiechał,
Drżącą ręką broń nabił, dąsa się i zżyma,

Odszedł nieco, jakoby swej myœli zaniechał.
Wtem dojrzał mgłę kurzawy; wzniesioną broñ trzyma,
Bierze na cel, mgła bliżej - lecz nikt nie nadjechał.



IX. – Der Jäger

Wie er den ganzen Tag durch Sommerfluren streift
sah ich, und wie er stumm ins Wasser sah am Bach,
lang schaut, und alles um ihn seufzt sein weh und ach,
wie er sich auf den Wunsch sie mal zu seh’n versteift,

selbst nicht gesehen werden will. Diana schweift
fast schattenhaft gebeugt am Pferderücken flach
vorbei, sie zügelt’s, sieht zuruck zu ihm. - Er wacht,
zieht zitternd sich zurück, flieht ihren Blick und greift

schon zum Gewehr, als er den Kain in sich erwischt,
wie er die Waffe sorgsam lädt und bitter lacht,
Er stutzt, - hat den Gedanken wieder fortgewischt.

Er wand sich um, - er zielt, - und seine Waffe kracht.
Ein Nebel steigt und in die Waldgeräusche mischt
sich noch ein Schuß, doch Dunst hat ihn zunicht gemacht.


.]]> Adam Mickiewicz
1798 – 1855 Polen/Litauen


Sonety Odeskie

IX - STRZELEC

Widziałem, jak dzień cały pośród letniej spieki
Błąkał się strzelec młody; stanął nad strumieniem,
Długo poglądał wkoło i rzecze z westchnieniem:
"Chcę ją widzieć, nim kraj ten opuszczę na wieki,

"Chcę widzieć nie widziany". Wtem leci zza rzeki
Konna łowczyni strojna Dyjany odzieniem,
Wstrzymuje konia, staje, zwraca się wejrzeniem:
Zapewne jechał za nią towarzysz daleki.

Strzelec cofnął się, zadrżał i oczy Kaima
Zataczając po drodze, gorzko się uśmiechał,
Drżącą ręką broń nabił, dąsa się i zżyma,

Odszedł nieco, jakoby swej myœli zaniechał.
Wtem dojrzał mgłę kurzawy; wzniesioną broñ trzyma,
Bierze na cel, mgła bliżej - lecz nikt nie nadjechał.



IX. – Der Jäger

Wie er den ganzen Tag durch Sommerfluren streift
sah ich, und wie er stumm ins Wasser sah am Bach,
lang schaut, und alles um ihn seufzt sein weh und ach,
wie er sich auf den Wunsch sie mal zu seh’n versteift,

selbst nicht gesehen werden will. Diana schweift
fast schattenhaft gebeugt am Pferderücken flach
vorbei, sie zügelt’s, sieht zuruck zu ihm. - Er wacht,
zieht zitternd sich zurück, flieht ihren Blick und greift

schon zum Gewehr, als er den Kain in sich erwischt,
wie er die Waffe sorgsam lädt und bitter lacht,
Er stutzt, - hat den Gedanken wieder fortgewischt.

Er wand sich um, - er zielt, - und seine Waffe kracht.
Ein Nebel steigt und in die Waldgeräusche mischt
sich noch ein Schuß, doch Dunst hat ihn zunicht gemacht.


.]]> https://sonett.fontane-place.de/showthread.php?tid=5014 Wed, 28 Oct 2020 18:44:46 +0100 ZaunköniG]]> https://sonett.fontane-place.de/showthread.php?tid=5014 Adam Mickiewicz
1798 – 1855 Polen/Litauen


Sonety Krymskie

XIV - Czatyrdach

Pielgrzym

U stóp moich kraina dostatków i krasy,
Nad głową niebo jasne, obok piękne lice;
Dlaczegoż stąd ucieka serce w okolice
Dalekie, i - niestety! jeszcze dalsze czasy?

Litwo! piały mi wdzięczniej twe szumiące lasy
Niż słowiki Bajdaru, Salhiry dziewice;
I weselszy deptałem twoje trzęsawice
Niż rubinowe morwy, złote ananasy.

Tak daleki! tak różna wabi mię ponęta!
Dlaczegoż roztargniony wzdycham bez ustanku
Do tej, którą kochałem w dni moich poranku?

Ona w lubej dziedzinie, która mi odjęta,
Gdzie jej wszystko o wiernym powiada kochanku;
Depcąc świeże me ślady czyż o mnie pamięta?



.

Tschatyr Dagh

Pilger:

Vor meinen Augen blühn die vollen Blumenlagen,
So zartes Lächeln und das schönste Strahl’n von allen
Himmeln, doch wollen die Gedanken heimwärts fallen.
In die Ferne. Warum, Herz, noch weiter klagen?

Litauens Wälderrauschen will ich mit mir tragen,
lieber als die Lieder Bajdars Nachtigallen;
Ein Schritt durch deine Sümpfe würde mir gefallen,
Ich hätte dafür manche Südfrucht ausgeschlagen.

So fern. So hoch ist, was mich anlockt, aufgehängt.
Warum schmerzt mich die Trennung immer noch aufs neue?
Die lieben Qualen, die ich suche, die ich scheue.

Am Lindenhof hat sie den Abschiedskuss verschenkt
und wir beschworen unsre Liebe und die Treue.
Ob sie bei frischen Vogelspuren an mich denkt?



.]]> Adam Mickiewicz
1798 – 1855 Polen/Litauen


Sonety Krymskie

XIV - Czatyrdach

Pielgrzym

U stóp moich kraina dostatków i krasy,
Nad głową niebo jasne, obok piękne lice;
Dlaczegoż stąd ucieka serce w okolice
Dalekie, i - niestety! jeszcze dalsze czasy?

Litwo! piały mi wdzięczniej twe szumiące lasy
Niż słowiki Bajdaru, Salhiry dziewice;
I weselszy deptałem twoje trzęsawice
Niż rubinowe morwy, złote ananasy.

Tak daleki! tak różna wabi mię ponęta!
Dlaczegoż roztargniony wzdycham bez ustanku
Do tej, którą kochałem w dni moich poranku?

Ona w lubej dziedzinie, która mi odjęta,
Gdzie jej wszystko o wiernym powiada kochanku;
Depcąc świeże me ślady czyż o mnie pamięta?



.

Tschatyr Dagh

Pilger:

Vor meinen Augen blühn die vollen Blumenlagen,
So zartes Lächeln und das schönste Strahl’n von allen
Himmeln, doch wollen die Gedanken heimwärts fallen.
In die Ferne. Warum, Herz, noch weiter klagen?

Litauens Wälderrauschen will ich mit mir tragen,
lieber als die Lieder Bajdars Nachtigallen;
Ein Schritt durch deine Sümpfe würde mir gefallen,
Ich hätte dafür manche Südfrucht ausgeschlagen.

So fern. So hoch ist, was mich anlockt, aufgehängt.
Warum schmerzt mich die Trennung immer noch aufs neue?
Die lieben Qualen, die ich suche, die ich scheue.

Am Lindenhof hat sie den Abschiedskuss verschenkt
und wir beschworen unsre Liebe und die Treue.
Ob sie bei frischen Vogelspuren an mich denkt?



.]]> https://sonett.fontane-place.de/showthread.php?tid=5019 Mon, 28 Sep 2020 12:47:57 +0200 ZaunköniG]]> https://sonett.fontane-place.de/showthread.php?tid=5019 Adam Mickiewicz
1798 – 1855 Polen/Litauen


Sonety Odeskie


XIV

Luba! ja wzdycham, pamięć niebieskiej pieszczoty
Trują mi okropnego rozmyœlania chwile.
Ach! może serce twoje, co cierpiało tyle,
Może, boję się wyrzec, pustoszą zgryzoty.

Luba, i cożeś winna, że twych ocząt groty
Tak palące, że usta śmieją się tak mile?
Zbyt ufałaś mej cnocie, zbyt swej własnej sile,
I nazbyt ognia Stwórca wlał w nasze istoty.

Przewalczyliśmy wiele i dni, i tygodni,
Młodzi, zawsze samotni, zawsze z sobą w parze,
I byliœmy oboje długo siebie godni.

Teraz, ach! pójdę łzami oblewać ołtarze,
Nie będę mojej żebrać przebaczenia zbrodni,
Tylko niech mię Bóg twoją zgryzotą nie karze.



XIV.

Geliebte, ach, wie die Erinnerung mich plagt
an alte Liebe, daß mir heutige verderben.
So nimm dir nicht zu viel, Geliebte, von dem herben
Traum. Vielleicht, ich fürcht’s, hat er dich längst zernagt.

Du bist nicht schuld an diesem Bild, das dich durchjagt,
und das dich lächeln macht, sich deine Wangen färben.
Für unsre Kraft und Tugend wirst du nichts erwerben.
Ein Gott hat uns so viel versprochen, viel versagt.

Wie viele Tage, Wochen haben wir gewälzt.
Wir hatten doch nur uns und gaben uns als Schenkung,
war’n einander Schuld, - und Sühne die sie schmelzt.

Dafür bewein’ ich dich in inniger Versenkung
am Altar, nicht daß du bess’res von mir hältst,
doch bitt’ ich Gott um eine Lind’rung deiner Kränkung.


.]]> Adam Mickiewicz
1798 – 1855 Polen/Litauen


Sonety Odeskie


XIV

Luba! ja wzdycham, pamięć niebieskiej pieszczoty
Trują mi okropnego rozmyœlania chwile.
Ach! może serce twoje, co cierpiało tyle,
Może, boję się wyrzec, pustoszą zgryzoty.

Luba, i cożeś winna, że twych ocząt groty
Tak palące, że usta śmieją się tak mile?
Zbyt ufałaś mej cnocie, zbyt swej własnej sile,
I nazbyt ognia Stwórca wlał w nasze istoty.

Przewalczyliśmy wiele i dni, i tygodni,
Młodzi, zawsze samotni, zawsze z sobą w parze,
I byliœmy oboje długo siebie godni.

Teraz, ach! pójdę łzami oblewać ołtarze,
Nie będę mojej żebrać przebaczenia zbrodni,
Tylko niech mię Bóg twoją zgryzotą nie karze.



XIV.

Geliebte, ach, wie die Erinnerung mich plagt
an alte Liebe, daß mir heutige verderben.
So nimm dir nicht zu viel, Geliebte, von dem herben
Traum. Vielleicht, ich fürcht’s, hat er dich längst zernagt.

Du bist nicht schuld an diesem Bild, das dich durchjagt,
und das dich lächeln macht, sich deine Wangen färben.
Für unsre Kraft und Tugend wirst du nichts erwerben.
Ein Gott hat uns so viel versprochen, viel versagt.

Wie viele Tage, Wochen haben wir gewälzt.
Wir hatten doch nur uns und gaben uns als Schenkung,
war’n einander Schuld, - und Sühne die sie schmelzt.

Dafür bewein’ ich dich in inniger Versenkung
am Altar, nicht daß du bess’res von mir hältst,
doch bitt’ ich Gott um eine Lind’rung deiner Kränkung.


.]]> https://sonett.fontane-place.de/showthread.php?tid=5013 Fri, 14 Aug 2020 19:54:25 +0200 ZaunköniG]]> https://sonett.fontane-place.de/showthread.php?tid=5013 Adam Mickiewicz
1798 – 1855 Polen/Litauen


Sonety Krymskie

XIII - Czatyrdach

Mirza

Drżąc muślemin całuje stopy twej opoki,
Maszcie krymskiego statku, wieki Czatyrdachu!
O minarecie świata! o gór padyszachu!
Ty, nad skały poziomu uciekłszy w obłoki,

Siedzisz sobie pod bramą niebios, jak wysoki
Gabryjel pilnujący edeńskiego gmachu;
Ciemny las twoim płaszczem, a janczary strachu
Twój turban z chmur haftują błyskawic potoki.

Nam czy slońce dopieka, czyli mgła ocienia,
Czy sarańcza plon zetnie, czy giaur pali domy -
Czatyrdachu, ty zawsze głuchy, nieruchomy,

Między światem i niebem jak drogman stworzenia,
Podesławszy pod nogi ziemie, ludzi, gromy,
Słuchasz tylko, co mówi Bóg do przyrodzenia.



XIII. Tschatyr Dagh

Mirza

Der Moslem zollt dem Felsen füßeküssend acht,
Der Berge Herr und Hüter, Minarett der Welt,
so hoch, wo nur die Wolken ziehen aufgestellt,
Du höchster Mast des Krimschiffs, großer Tschatyr Dagh

Hälst selber vor der Tür des Himmels eisern wacht,
wie Gabriel, und hart dein Blick herniederfällt,
Wie der Janitscharen wenn die Klage gellt.
Von Wolken weiß bestickt dein Haupt und goldentfacht.

Ob Nebel uns umhüllt, ob uns die Sonne dörrt,
Macht eine Schreckenplage unser Korn zunicht,
Du, Tschatyr Dagh, stehst fest und taub und ungestört,

und ob um Gnade irgendwer zum Himmel spricht,
nach oben zeigst du nur, wem diese Welt gehört
und weist nur auf des Schöpfers heiliges Gericht.]]> Adam Mickiewicz
1798 – 1855 Polen/Litauen


Sonety Krymskie

XIII - Czatyrdach

Mirza

Drżąc muślemin całuje stopy twej opoki,
Maszcie krymskiego statku, wieki Czatyrdachu!
O minarecie świata! o gór padyszachu!
Ty, nad skały poziomu uciekłszy w obłoki,

Siedzisz sobie pod bramą niebios, jak wysoki
Gabryjel pilnujący edeńskiego gmachu;
Ciemny las twoim płaszczem, a janczary strachu
Twój turban z chmur haftują błyskawic potoki.

Nam czy slońce dopieka, czyli mgła ocienia,
Czy sarańcza plon zetnie, czy giaur pali domy -
Czatyrdachu, ty zawsze głuchy, nieruchomy,

Między światem i niebem jak drogman stworzenia,
Podesławszy pod nogi ziemie, ludzi, gromy,
Słuchasz tylko, co mówi Bóg do przyrodzenia.



XIII. Tschatyr Dagh

Mirza

Der Moslem zollt dem Felsen füßeküssend acht,
Der Berge Herr und Hüter, Minarett der Welt,
so hoch, wo nur die Wolken ziehen aufgestellt,
Du höchster Mast des Krimschiffs, großer Tschatyr Dagh

Hälst selber vor der Tür des Himmels eisern wacht,
wie Gabriel, und hart dein Blick herniederfällt,
Wie der Janitscharen wenn die Klage gellt.
Von Wolken weiß bestickt dein Haupt und goldentfacht.

Ob Nebel uns umhüllt, ob uns die Sonne dörrt,
Macht eine Schreckenplage unser Korn zunicht,
Du, Tschatyr Dagh, stehst fest und taub und ungestört,

und ob um Gnade irgendwer zum Himmel spricht,
nach oben zeigst du nur, wem diese Welt gehört
und weist nur auf des Schöpfers heiliges Gericht.]]> https://sonett.fontane-place.de/showthread.php?tid=5017 Thu, 13 Feb 2020 11:18:14 +0100 ZaunköniG]]> https://sonett.fontane-place.de/showthread.php?tid=5017 Adam Mickiewicz
1798 – 1855 Polen/Litauen


Sonety Odeskie

XI - REZYGNACJA

Nieszczęśliwy, kto próżno o wzajemność woła,
Nieszczęśliwszy jest, kogo próżne serce nudzi,
Lecz ten u mnie ze wszystkich nieszcześliwszy ludzi,
Kto nie kocha, że kochał, zapomnieć nie zdoła.

Widząc jaskrawe oczy i bezwstydne czoła,
Pamiątkami zatruwa rozkosz, co go łudzi;
A jeśli wdzięk i cnota czucie w nim obudzi,
Nie śmie z przekwitłym sercem iść do stóp anioła.

Albo drugimi gardzi, albo siebie wini,
Minie ziemiankę, z drogi ustąpi bogini,
A na obiedwie patrząc żegna się z nadzieją.

I serce ma podobne do dawnej świątyni,
Spustoszałej niepogód i czasów koleją,
Gdzie bóstwo nie chce mieszkać, a ludzie nie śmieją.



XI. – Resignation

Traurig, wer umsonst um eine Antwort wirbt,
und traurig, wer das Echo leere Herzen hört,
doch mehr, der seinen Fluch tagtäglich neu beschwört,
der nicht mehr liebt, weil die Erinnerung nicht stirbt,

vor dessen Blick der hellste Augenglanz verdirbt,
dem Freude durch sein Angedenken stetz zerstört,
den weder Anmut, Tugend, noch Gefühl betört,
und dessen welkes Herz kein Glück von ihr erwirbt,

der nur nach Schuld sucht, und der jederman verachtet,
der manche Landfrau, manche Göttin still betrachtet,
doch sein Blick gleich senkt, und still begräbt sein Hoffen.

Sein Herz gleicht einem Tempel der schwarz sturmumnachtet
verwüstet liegt von seinem Schicksal schwer getroffen,
der gottverlassen, und für keinen Menschen offen.]]> Adam Mickiewicz
1798 – 1855 Polen/Litauen


Sonety Odeskie

XI - REZYGNACJA

Nieszczęśliwy, kto próżno o wzajemność woła,
Nieszczęśliwszy jest, kogo próżne serce nudzi,
Lecz ten u mnie ze wszystkich nieszcześliwszy ludzi,
Kto nie kocha, że kochał, zapomnieć nie zdoła.

Widząc jaskrawe oczy i bezwstydne czoła,
Pamiątkami zatruwa rozkosz, co go łudzi;
A jeśli wdzięk i cnota czucie w nim obudzi,
Nie śmie z przekwitłym sercem iść do stóp anioła.

Albo drugimi gardzi, albo siebie wini,
Minie ziemiankę, z drogi ustąpi bogini,
A na obiedwie patrząc żegna się z nadzieją.

I serce ma podobne do dawnej świątyni,
Spustoszałej niepogód i czasów koleją,
Gdzie bóstwo nie chce mieszkać, a ludzie nie śmieją.



XI. – Resignation

Traurig, wer umsonst um eine Antwort wirbt,
und traurig, wer das Echo leere Herzen hört,
doch mehr, der seinen Fluch tagtäglich neu beschwört,
der nicht mehr liebt, weil die Erinnerung nicht stirbt,

vor dessen Blick der hellste Augenglanz verdirbt,
dem Freude durch sein Angedenken stetz zerstört,
den weder Anmut, Tugend, noch Gefühl betört,
und dessen welkes Herz kein Glück von ihr erwirbt,

der nur nach Schuld sucht, und der jederman verachtet,
der manche Landfrau, manche Göttin still betrachtet,
doch sein Blick gleich senkt, und still begräbt sein Hoffen.

Sein Herz gleicht einem Tempel der schwarz sturmumnachtet
verwüstet liegt von seinem Schicksal schwer getroffen,
der gottverlassen, und für keinen Menschen offen.]]> https://sonett.fontane-place.de/showthread.php?tid=5015 Fri, 06 Sep 2019 08:48:45 +0200 ZaunköniG]]> https://sonett.fontane-place.de/showthread.php?tid=5015 Adam Mickiewicz
1798 – 1855 Polen/Litauen


Sonety Odeskie

VI - RANEK I WIECZÓR

Słońce błyszczy na wschodzie w chmur ognistych
A na zachodzie księżyc blade lice mroczy,
Róża za słońcem pączki rozwinione toczy,
Fijołek klęczy zgięty pod kroplami ranku.

Laura błysnęła w oknie, ukląkłem na ganku;
Ona muskając sploty swych złotych warkoczy:
"Czemu - rzekła - tak rano smutne macie oczy,
I miesiąc, i fijołek, i ty, mój kochanku?"

W wieczór przyszedłem nowym bawić się widokiem;
Wraca księżyc, twarz jego pełna i rumiana,
Fijołek podniósł listki otrzeźwione mrokiem.

Znowu stanęła w oknie moja, ukochana,
W piękniejszym jeszcze stroju i z weselszym okien
Znowu u nóg jej klęczę - tak smutny jak z rana.



VI. – Morgen und Abend

Der Sonnenaufgang schimmert durch die Wolkendecken,
und gegenüber sinkt der Mond, löscht sein Gesicht.
Die Rose öffnet ihre Knospen, Schicht um Schicht,
und taugebeugte Veilchen woll’n sich lichtwärts strecken.

Das Bildnis Lauras will mich aus den Träumen wecken.
Ich knie vorm Fenster, als sie ihre Zöpfe flicht
und fragt: Warum, ach, leuchten eure Augen nicht,
woll’n sich mein Liebster, Veilchen und der Mond verstecken?

Zum Abend zeige ich ihr wieder meine Treue,
Der Mond kehrt wieder und die Veilchen blühn verborgen,
süß duftend, auch der Himmel rötet sich aufs Neue.

Doch ich steh dort vom Fenster mit den alten Sorgen,
seh’ wie sie sich herausputzt, und sich d’ran erfreue.
Nur ich knie ihr zu Füßen, traurig wie am Morgen.



.]]> Adam Mickiewicz
1798 – 1855 Polen/Litauen


Sonety Odeskie

VI - RANEK I WIECZÓR

Słońce błyszczy na wschodzie w chmur ognistych
A na zachodzie księżyc blade lice mroczy,
Róża za słońcem pączki rozwinione toczy,
Fijołek klęczy zgięty pod kroplami ranku.

Laura błysnęła w oknie, ukląkłem na ganku;
Ona muskając sploty swych złotych warkoczy:
"Czemu - rzekła - tak rano smutne macie oczy,
I miesiąc, i fijołek, i ty, mój kochanku?"

W wieczór przyszedłem nowym bawić się widokiem;
Wraca księżyc, twarz jego pełna i rumiana,
Fijołek podniósł listki otrzeźwione mrokiem.

Znowu stanęła w oknie moja, ukochana,
W piękniejszym jeszcze stroju i z weselszym okien
Znowu u nóg jej klęczę - tak smutny jak z rana.



VI. – Morgen und Abend

Der Sonnenaufgang schimmert durch die Wolkendecken,
und gegenüber sinkt der Mond, löscht sein Gesicht.
Die Rose öffnet ihre Knospen, Schicht um Schicht,
und taugebeugte Veilchen woll’n sich lichtwärts strecken.

Das Bildnis Lauras will mich aus den Träumen wecken.
Ich knie vorm Fenster, als sie ihre Zöpfe flicht
und fragt: Warum, ach, leuchten eure Augen nicht,
woll’n sich mein Liebster, Veilchen und der Mond verstecken?

Zum Abend zeige ich ihr wieder meine Treue,
Der Mond kehrt wieder und die Veilchen blühn verborgen,
süß duftend, auch der Himmel rötet sich aufs Neue.

Doch ich steh dort vom Fenster mit den alten Sorgen,
seh’ wie sie sich herausputzt, und sich d’ran erfreue.
Nur ich knie ihr zu Füßen, traurig wie am Morgen.



.]]> https://sonett.fontane-place.de/showthread.php?tid=4698 Thu, 11 Oct 2018 09:36:39 +0200 ZaunköniG]]> https://sonett.fontane-place.de/showthread.php?tid=4698 Adam Mickiewicz
1798 – 1855 Polen/Litauen


Sonety Krymskie

16

Góra Kikineis

Mirza:

Spójrzyj w przepaść - niebiosa leżące na dole,
To jest morze; - śród fali zda się, że ptak-góra,
Piorunem zastrzelony, swe masztowe pióra
Roztoczył kręgiem szerszym niż tęczy półkole,

I wyspą śniegu nakrył błękitne wód pole.
Ta wyspa żeglująca w otchłani - to chmura!
Z jej piersi na pół świata spada noc ponura;
Czy widzisz płomienistą wstążkę na jej czole?

To jest piorun! - lecz stójmy, otchłanie pod nogą,
Musim wąwóz przesadzić w całym konia pędzie;
Ja skaczę, ty z gotowym biczem i ostrogą,

Gdy zniknę z oczu, patrzaj w owe skał krawędzie:
Jeśli tam pióro błyśnie, to mój kołpak będzie;
Jeśli nie, już ludziom nie jechać tą drogą.



Krim-Sonette

16

Am Kap Kikineis

----- Mirza:

Sieh hier herab! Hat sich der Himmel ausgegossen?
Es ist die See! Die Wellen roll’n, ein Vogelheer
bereitet sich im Halbkreis überm offnen Meer,
und ist, den Hals gestreckt, wild kreischend abgeschossen.

Und Inseln, wie von Schnee bedeckt, vom Meer umflossen,
treiben Schiffe unterm Steilhang still umher
und auf die Welt legt sich die Nacht tief schwarz und schwer.
Ein Feuerband ist ihr um ihre Stirn gegossen.

Es blitzt! Der Pfad stürzt in die Schlucht, von diesem Horn
treib ich mein Pferd an, über diese Kluft zu springen.
Wenns springt, so halt auch du bereit dein Zaum und Sporn.

Ein guter Sprung wird mich auf diese Kante bringen.
Blitzt dort mein Kalpak, kann der Sprung auch dir gelingen,
Falls nicht, so endet unsre Menschenmacht hier vorn.


.]]> Adam Mickiewicz
1798 – 1855 Polen/Litauen


Sonety Krymskie

16

Góra Kikineis

Mirza:

Spójrzyj w przepaść - niebiosa leżące na dole,
To jest morze; - śród fali zda się, że ptak-góra,
Piorunem zastrzelony, swe masztowe pióra
Roztoczył kręgiem szerszym niż tęczy półkole,

I wyspą śniegu nakrył błękitne wód pole.
Ta wyspa żeglująca w otchłani - to chmura!
Z jej piersi na pół świata spada noc ponura;
Czy widzisz płomienistą wstążkę na jej czole?

To jest piorun! - lecz stójmy, otchłanie pod nogą,
Musim wąwóz przesadzić w całym konia pędzie;
Ja skaczę, ty z gotowym biczem i ostrogą,

Gdy zniknę z oczu, patrzaj w owe skał krawędzie:
Jeśli tam pióro błyśnie, to mój kołpak będzie;
Jeśli nie, już ludziom nie jechać tą drogą.



Krim-Sonette

16

Am Kap Kikineis

----- Mirza:

Sieh hier herab! Hat sich der Himmel ausgegossen?
Es ist die See! Die Wellen roll’n, ein Vogelheer
bereitet sich im Halbkreis überm offnen Meer,
und ist, den Hals gestreckt, wild kreischend abgeschossen.

Und Inseln, wie von Schnee bedeckt, vom Meer umflossen,
treiben Schiffe unterm Steilhang still umher
und auf die Welt legt sich die Nacht tief schwarz und schwer.
Ein Feuerband ist ihr um ihre Stirn gegossen.

Es blitzt! Der Pfad stürzt in die Schlucht, von diesem Horn
treib ich mein Pferd an, über diese Kluft zu springen.
Wenns springt, so halt auch du bereit dein Zaum und Sporn.

Ein guter Sprung wird mich auf diese Kante bringen.
Blitzt dort mein Kalpak, kann der Sprung auch dir gelingen,
Falls nicht, so endet unsre Menschenmacht hier vorn.


.]]>