https://sonett.fontane-place.de/ Sun, 28 Jun 2026 16:05:53 +0000 MyBB https://sonett.fontane-place.de/showthread.php?tid=22115 Sun, 19 Aug 2012 14:34:37 +0200 ZaunköniG]]> https://sonett.fontane-place.de/showthread.php?tid=22115
Wat is er van den dag dan dat de boomen hijgen

In 't loome zomerlicht, dat weegt en droomt noch roert?

Wat is er van den dag dan 't langzaam zijgen, stijgen

Van gloed, die 't loover schroeit, van vuur, dat de aarde vloert?



Mijn bloed klopt traag door 't hart en doove sluimers dreigen,

't Is of hun dompe kracht de stem der wereld snoert, -

Wat is er van den dag dan dat door 't zware zwijgen

Bij 't verre, heete huis een moede duive koert?



Een dof, oneindig loom, den middag peilend zingen,

Een droom, oneindig zoet, naar de avond toe gerekt,

Die 't stil gemoed, dat peinst, in 't diepste wil doordringen, -



Een lied, dat in mijn ziel den vreemden weemoed wekt

Van die de rust niet vond, waarnaar zijn droomen hingen,

En dan: dat week verdriet weer met zijn vrede dékt.]]>
Wat is er van den dag dan dat de boomen hijgen

In 't loome zomerlicht, dat weegt en droomt noch roert?

Wat is er van den dag dan 't langzaam zijgen, stijgen

Van gloed, die 't loover schroeit, van vuur, dat de aarde vloert?



Mijn bloed klopt traag door 't hart en doove sluimers dreigen,

't Is of hun dompe kracht de stem der wereld snoert, -

Wat is er van den dag dan dat door 't zware zwijgen

Bij 't verre, heete huis een moede duive koert?



Een dof, oneindig loom, den middag peilend zingen,

Een droom, oneindig zoet, naar de avond toe gerekt,

Die 't stil gemoed, dat peinst, in 't diepste wil doordringen, -



Een lied, dat in mijn ziel den vreemden weemoed wekt

Van die de rust niet vond, waarnaar zijn droomen hingen,

En dan: dat week verdriet weer met zijn vrede dékt.]]> https://sonett.fontane-place.de/showthread.php?tid=21791 Wed, 15 Aug 2012 20:41:33 +0200 ZaunköniG]]> https://sonett.fontane-place.de/showthread.php?tid=21791
Al ging zij’, spraakt Gij, ‘door een ver gebied,

Zou dan dit alles, zon en zee, niet leven

In geest en geur en klanklijn van mijn lied?’



't Was late dag al, wazig ingeweven

In 't bleeke, koele kleuren van 't verschiet,

De zee lag gelig en gedempt te beven,

De wijde zon hing laag en straalde niet.



O wereld, wier ontelbre heerlijkheden

Ik iedren dag weer zwelgend mag doortreden,

Heelal, waar àl mijn dagen in vergaan,



Hoe kan mij ooit één melodie ontzweven,

Waar niet van zelf ùw schoonheid in zou leven,

Waar 'k niet van zelf ùw ziel in mocht verstaan?]]>
Al ging zij’, spraakt Gij, ‘door een ver gebied,

Zou dan dit alles, zon en zee, niet leven

In geest en geur en klanklijn van mijn lied?’



't Was late dag al, wazig ingeweven

In 't bleeke, koele kleuren van 't verschiet,

De zee lag gelig en gedempt te beven,

De wijde zon hing laag en straalde niet.



O wereld, wier ontelbre heerlijkheden

Ik iedren dag weer zwelgend mag doortreden,

Heelal, waar àl mijn dagen in vergaan,



Hoe kan mij ooit één melodie ontzweven,

Waar niet van zelf ùw schoonheid in zou leven,

Waar 'k niet van zelf ùw ziel in mocht verstaan?]]> https://sonett.fontane-place.de/showthread.php?tid=21790 Wed, 15 Aug 2012 20:41:13 +0200 ZaunköniG]]> https://sonett.fontane-place.de/showthread.php?tid=21790
Dit hart kan nooit bevredigd zijn, als 't branden

Der golven door de losgewoelde zanden

Niet onophoudlijk andre stroomen stuwe.



Gij, teedre, voor te sterk gebaren schuwe

Bepeinzer, zit bij de avondzee, de handen

In 't koele zand, te wachten tot langs stranden

Van vrede u zacht de zingensvreugde omluwe.



Maar beide droom: uw landen en mijn stroomen,

Wier brekers naar uw blanken zoom zich rekken,

Wijl bloesemgeuren langs hun schuim verloomen.



Dan komt een avond, die de zee zal strekken:

De sterren flonkren diep...tijdeloos droomen

Waatren en strand...De dag eerst zal ze wekken.]]>
Dit hart kan nooit bevredigd zijn, als 't branden

Der golven door de losgewoelde zanden

Niet onophoudlijk andre stroomen stuwe.



Gij, teedre, voor te sterk gebaren schuwe

Bepeinzer, zit bij de avondzee, de handen

In 't koele zand, te wachten tot langs stranden

Van vrede u zacht de zingensvreugde omluwe.



Maar beide droom: uw landen en mijn stroomen,

Wier brekers naar uw blanken zoom zich rekken,

Wijl bloesemgeuren langs hun schuim verloomen.



Dan komt een avond, die de zee zal strekken:

De sterren flonkren diep...tijdeloos droomen

Waatren en strand...De dag eerst zal ze wekken.]]> https://sonett.fontane-place.de/showthread.php?tid=21789 Wed, 15 Aug 2012 20:40:52 +0200 ZaunköniG]]> https://sonett.fontane-place.de/showthread.php?tid=21789
Gewend gelaat een stil verhaal te dichten

Om 't wonder van Maria. Spitse lichten

Beschijnen roerloos, rood fluweel en leder



Van boek of bijbelband en roomig-teeder

Bewaasd papier. De bleeke leedgezichten

Der heilgen aan de schemerwanden richten

Hun strakke blik naar 't glijden van den veder.



Maar plotsling, wijl 't eentonige geruchten

Der handen stokt, verheft de grijsaard de oogen

En luistert naar de stilte....Loome zuchten



Muziek wieken voorbij....Liefde-betogen

Blinkt vóór hem binnen sidderende vluchten

Van licht de Vrouwe, en glimlacht, zoet-bewogen.]]>
Gewend gelaat een stil verhaal te dichten

Om 't wonder van Maria. Spitse lichten

Beschijnen roerloos, rood fluweel en leder



Van boek of bijbelband en roomig-teeder

Bewaasd papier. De bleeke leedgezichten

Der heilgen aan de schemerwanden richten

Hun strakke blik naar 't glijden van den veder.



Maar plotsling, wijl 't eentonige geruchten

Der handen stokt, verheft de grijsaard de oogen

En luistert naar de stilte....Loome zuchten



Muziek wieken voorbij....Liefde-betogen

Blinkt vóór hem binnen sidderende vluchten

Van licht de Vrouwe, en glimlacht, zoet-bewogen.]]> https://sonett.fontane-place.de/showthread.php?tid=21788 Wed, 15 Aug 2012 20:40:29 +0200 ZaunköniG]]> https://sonett.fontane-place.de/showthread.php?tid=21788
Verzonk gepeins in week geruisch;

Toen steeg (en wekte mij) van straat

Een korte stap, een dof gedruisch.



En weder dekte 't loom gesuis

Der eerste sluimring mijn gelaat,

Maar weêrom scheurde een stap langs 't huis

Met korten klank dat broos gewaad.



Ik werd zoo kil, ik wist niet hoe,

De matte stilte woog als lood,

Ik voelde vreemd-bedroefd en moé...



En woorden klonken, zwaar van nood:

Wij spoeden állen huiswaarts toe, -

Wij spoeden allen naar den dood.]]>
Verzonk gepeins in week geruisch;

Toen steeg (en wekte mij) van straat

Een korte stap, een dof gedruisch.



En weder dekte 't loom gesuis

Der eerste sluimring mijn gelaat,

Maar weêrom scheurde een stap langs 't huis

Met korten klank dat broos gewaad.



Ik werd zoo kil, ik wist niet hoe,

De matte stilte woog als lood,

Ik voelde vreemd-bedroefd en moé...



En woorden klonken, zwaar van nood:

Wij spoeden állen huiswaarts toe, -

Wij spoeden allen naar den dood.]]> https://sonett.fontane-place.de/showthread.php?tid=21787 Wed, 15 Aug 2012 20:39:58 +0200 ZaunköniG]]> https://sonett.fontane-place.de/showthread.php?tid=21787
Niet naar de reinste sterren kunnen stijgen,

Als drijvend op dit deinend-wijde zwijgen

Een andre tocht haar tot úw liefde bracht.



Zij zag u in een huivring neerwaarts neigen

En siddrend heeft zij om uw brooze wacht

Haar breede vleugels, zwaar van stilte en nacht,

Geruischloos toegevouwen saam doen zijgen.



Toen zonk ze in dat oneindig-vroom verloomen

Van ziel naar ziel, waaraan haar hoogste droomen

Getwijfeld had als bovenaardsche lust;



Een leliebloem, door de avond bleek beschenen,

Die roerloos in de stilte rond haar henen

Haar teeder beeld in 't sluimrend water kust.]]>
Niet naar de reinste sterren kunnen stijgen,

Als drijvend op dit deinend-wijde zwijgen

Een andre tocht haar tot úw liefde bracht.



Zij zag u in een huivring neerwaarts neigen

En siddrend heeft zij om uw brooze wacht

Haar breede vleugels, zwaar van stilte en nacht,

Geruischloos toegevouwen saam doen zijgen.



Toen zonk ze in dat oneindig-vroom verloomen

Van ziel naar ziel, waaraan haar hoogste droomen

Getwijfeld had als bovenaardsche lust;



Een leliebloem, door de avond bleek beschenen,

Die roerloos in de stilte rond haar henen

Haar teeder beeld in 't sluimrend water kust.]]> https://sonett.fontane-place.de/showthread.php?tid=21786 Wed, 15 Aug 2012 20:39:39 +0200 ZaunköniG]]> https://sonett.fontane-place.de/showthread.php?tid=21786
Nu wéér de droom des vredes ruischt om de aarde,

Zal sluimrend bij de erinneringen blijven,

Die 'k als mijn schat voor later tijd bewaarde.



Daar buiten zal de wind het land verstijven,

Maar in mij blinkt een zacht-beloken gaarde,

Waar leliestil witte gepeinzen drijven

Op glans en geur van wijsheid, die ik gaarde.



En 't is dít woord, dat in mijn ziel geboren

Nu levend voor mijn oogen staat te bloeien

Met heel de rijpe weligheid van koren:



Dat Vreugde en Leed, zoolang ons bloed blijft gloeien,

Gelijklijk-rijk het leven toebehooren,

Dat zwellend, tot zijn laatste stond wil groeien.]]>
Nu wéér de droom des vredes ruischt om de aarde,

Zal sluimrend bij de erinneringen blijven,

Die 'k als mijn schat voor later tijd bewaarde.



Daar buiten zal de wind het land verstijven,

Maar in mij blinkt een zacht-beloken gaarde,

Waar leliestil witte gepeinzen drijven

Op glans en geur van wijsheid, die ik gaarde.



En 't is dít woord, dat in mijn ziel geboren

Nu levend voor mijn oogen staat te bloeien

Met heel de rijpe weligheid van koren:



Dat Vreugde en Leed, zoolang ons bloed blijft gloeien,

Gelijklijk-rijk het leven toebehooren,

Dat zwellend, tot zijn laatste stond wil groeien.]]> https://sonett.fontane-place.de/showthread.php?tid=21785 Wed, 15 Aug 2012 20:39:19 +0200 ZaunköniG]]> https://sonett.fontane-place.de/showthread.php?tid=21785
Vóór mij een vrouw. Rondom haar haren gleed

De weeklacht der ontelbren, op haar mond

Beefde de huivring om een grooten kreet.



Maar toen in mij haar blik zonk, brak een wond

Open in mijn gemoed, een vlijmend-heet

Herinn'ren reet de breuk van de oude bond:

‘Zijt gij het, lief? Mijn liefste, zijt gij Leed?’



En toen zij zweeg: ‘Zijt gij het, die met mij

Eenmaal gedwaald hebt door dien schoonen hof,

Waar glans een weemoed was en zang een schrei?



Zijt gij het, lief, die moedeloos en dof

Eindlooze nachten neerlaagt aan mijn zij,

Weenend bemind in 't bed van gras en lof?’]]>
Vóór mij een vrouw. Rondom haar haren gleed

De weeklacht der ontelbren, op haar mond

Beefde de huivring om een grooten kreet.



Maar toen in mij haar blik zonk, brak een wond

Open in mijn gemoed, een vlijmend-heet

Herinn'ren reet de breuk van de oude bond:

‘Zijt gij het, lief? Mijn liefste, zijt gij Leed?’



En toen zij zweeg: ‘Zijt gij het, die met mij

Eenmaal gedwaald hebt door dien schoonen hof,

Waar glans een weemoed was en zang een schrei?



Zijt gij het, lief, die moedeloos en dof

Eindlooze nachten neerlaagt aan mijn zij,

Weenend bemind in 't bed van gras en lof?’]]> https://sonett.fontane-place.de/showthread.php?tid=21784 Wed, 15 Aug 2012 20:38:52 +0200 ZaunköniG]]> https://sonett.fontane-place.de/showthread.php?tid=21784
En is Geluk een god met leege handen?

Wat woog uw blik, terwijl die woorden togen,

Zoo zwaar op mij als herfst op grauwe stranden?



Ik hoorde een klacht als 't druischen uit den hoogen

Van 't heengaan veler vooglen, een verbranden

Van woningen, en zonlicht werd een logen,

Leven een vaal visioen van bleeke schanden.



Ik zag u aan. En 'k hoorde, hoe de zuchten

Der opgeschrikte droomen weer verzwonden,

En 't was mij of wij onder zilvren luchten



Tezamen in een rijpen boomgaard stonden,

Waar vruchten geelden, rosse loovers ruchtten

Boven de rust van saamgezonken monden.]]>
En is Geluk een god met leege handen?

Wat woog uw blik, terwijl die woorden togen,

Zoo zwaar op mij als herfst op grauwe stranden?



Ik hoorde een klacht als 't druischen uit den hoogen

Van 't heengaan veler vooglen, een verbranden

Van woningen, en zonlicht werd een logen,

Leven een vaal visioen van bleeke schanden.



Ik zag u aan. En 'k hoorde, hoe de zuchten

Der opgeschrikte droomen weer verzwonden,

En 't was mij of wij onder zilvren luchten



Tezamen in een rijpen boomgaard stonden,

Waar vruchten geelden, rosse loovers ruchtten

Boven de rust van saamgezonken monden.]]> https://sonett.fontane-place.de/showthread.php?tid=21783 Wed, 15 Aug 2012 20:38:35 +0200 ZaunköniG]]> https://sonett.fontane-place.de/showthread.php?tid=21783
Maar toen wij van den heuvel 't nauwlijks lijnend,

In de ijle winterwazen grijs-blauw kwijnend

Verdroomde weiland zagen uitgespreid,



En 't bleeke groen, naar de avond staag verfijnend

Een weemoed werd zóó stil van teederheid,

Dat, roerloos in den nevel neergeleid,

Haar tint een droom was, in een droom verdwijnend,



Toen zweeg in ons dat trage, zacht-bedroefde

Gemurmel, dat om ijdle droefheid kloeg,

Om liefde, die wou naadren, maar nog toefde...



En 'k had weer alles, waar uw blik om vroeg,

Ik die zoo diep die stille weemoed proefde

En in mijn hart toch zooveel vreugde droeg.]]>
Maar toen wij van den heuvel 't nauwlijks lijnend,

In de ijle winterwazen grijs-blauw kwijnend

Verdroomde weiland zagen uitgespreid,



En 't bleeke groen, naar de avond staag verfijnend

Een weemoed werd zóó stil van teederheid,

Dat, roerloos in den nevel neergeleid,

Haar tint een droom was, in een droom verdwijnend,



Toen zweeg in ons dat trage, zacht-bedroefde

Gemurmel, dat om ijdle droefheid kloeg,

Om liefde, die wou naadren, maar nog toefde...



En 'k had weer alles, waar uw blik om vroeg,

Ik die zoo diep die stille weemoed proefde

En in mijn hart toch zooveel vreugde droeg.]]> https://sonett.fontane-place.de/showthread.php?tid=21782 Wed, 15 Aug 2012 20:38:16 +0200 ZaunköniG]]> https://sonett.fontane-place.de/showthread.php?tid=21782
Het wee der donkre, dof-bedwongen stonden,

Die zwegen tot zij niet meer zwijgen konden,

Zijn pijn in luide klachten uitgeleefd.



Toen heeft zich 't zware lied in stilte ontbonden

En stilte wacht, of vrede weerklank geeft,

Maar vrede zwijgt en als de zang weer beeft

Heeft smart de weemoed haar gewaad bevonden.



O zachte ziel, van zooveel leed verzaad,

Hart zóó bedroefd, daar zóóveel droomen drijven,

Hoe kon nog óóit uw loome troostberaad



In u dien diepen weemoed doen beklijven,

Wiens teederst is, dat geen verdriet kan blijven,

Wiens bitterst is, dat alle vreugd vergaat?]]>
Het wee der donkre, dof-bedwongen stonden,

Die zwegen tot zij niet meer zwijgen konden,

Zijn pijn in luide klachten uitgeleefd.



Toen heeft zich 't zware lied in stilte ontbonden

En stilte wacht, of vrede weerklank geeft,

Maar vrede zwijgt en als de zang weer beeft

Heeft smart de weemoed haar gewaad bevonden.



O zachte ziel, van zooveel leed verzaad,

Hart zóó bedroefd, daar zóóveel droomen drijven,

Hoe kon nog óóit uw loome troostberaad



In u dien diepen weemoed doen beklijven,

Wiens teederst is, dat geen verdriet kan blijven,

Wiens bitterst is, dat alle vreugd vergaat?]]> https://sonett.fontane-place.de/showthread.php?tid=21781 Wed, 15 Aug 2012 20:37:56 +0200 ZaunköniG]]> https://sonett.fontane-place.de/showthread.php?tid=21781
Beladen zucht komt loom-gewiekt van veer

Neerstrijken door de nacht, een zacht gefluister

Ruischt uit het wieglend, ster-doorzonken meer.



Maar o, dit weeldrig zwellen zonder kluister,

Des harten roep om luid te zijn! Wéér, wéér

Die storm, dit stijgend lied! In 't golvend duister

Zwalpen de waatren klotsend op en neer.



Geen vrede nog! Mijn volle ziel, die Leed

Gekend heeft, wil nog Vreugde's weelge leden

Ontsluiren van haar bloed-doorgloeide kleed.



Eens, als ik hier gekeerd zal zijn en weet,

Dat nu de láátste rimpling is vergleden,

Vindt Vrede of Dood mijn roerloos hart gereed.]]>
Beladen zucht komt loom-gewiekt van veer

Neerstrijken door de nacht, een zacht gefluister

Ruischt uit het wieglend, ster-doorzonken meer.



Maar o, dit weeldrig zwellen zonder kluister,

Des harten roep om luid te zijn! Wéér, wéér

Die storm, dit stijgend lied! In 't golvend duister

Zwalpen de waatren klotsend op en neer.



Geen vrede nog! Mijn volle ziel, die Leed

Gekend heeft, wil nog Vreugde's weelge leden

Ontsluiren van haar bloed-doorgloeide kleed.



Eens, als ik hier gekeerd zal zijn en weet,

Dat nu de láátste rimpling is vergleden,

Vindt Vrede of Dood mijn roerloos hart gereed.]]> https://sonett.fontane-place.de/showthread.php?tid=21780 Wed, 15 Aug 2012 20:37:36 +0200 ZaunköniG]]> https://sonett.fontane-place.de/showthread.php?tid=21780
Wat wreed-verscheurd, gekneusd, gesleurd, gescheiden

Op 't wervlen van de zinnelooze winden,

Stikte in de drift der grillige getijden?



Ik wankel van de volheid der Beminden,

Die zalig-traag opstarend naar 't verwijden

Van de avondhemel, de eeuwge waarheid vinden:

Innigst verbinden is volmaakt bevrijden.



Vrouw Venus had haar helle lamp ontstoken

Boven de laag in 't donker neergedoken

Duinen. Een mijmring hield mijn hart gevangen.



Toen ging een diep-doorwoelde ontroering golven,

Herinn'ring zwol tot zeeën van verlangen,

Die in één vloed wereld en ziel bedolven.]]>
Wat wreed-verscheurd, gekneusd, gesleurd, gescheiden

Op 't wervlen van de zinnelooze winden,

Stikte in de drift der grillige getijden?



Ik wankel van de volheid der Beminden,

Die zalig-traag opstarend naar 't verwijden

Van de avondhemel, de eeuwge waarheid vinden:

Innigst verbinden is volmaakt bevrijden.



Vrouw Venus had haar helle lamp ontstoken

Boven de laag in 't donker neergedoken

Duinen. Een mijmring hield mijn hart gevangen.



Toen ging een diep-doorwoelde ontroering golven,

Herinn'ring zwol tot zeeën van verlangen,

Die in één vloed wereld en ziel bedolven.]]> https://sonett.fontane-place.de/showthread.php?tid=21754 Wed, 15 Aug 2012 17:31:48 +0200 ZaunköniG]]> https://sonett.fontane-place.de/showthread.php?tid=21754 1887 - 1954


De nacht.


Hoe dreigt mij, peinzend mensch, een vaag en vreemd verlangen,

Dat, nachtegaal, úw lied in deze' Augustusnacht

Mij als een vérre droom van weemoed komt bevangen

En de angst'ge siddring wekt, die zwaar verdriet verwacht?



Zoo vaak reeds heeft de dag aan 't glas den rouw gehangen

Van 't uitgewalmde licht, dat geen vervulling bracht,

Reeds jaagt, door 't droef gevoed herdenken uwer zangen,

Langs 't raam de gure wind een sombre najaarsklacht.



Ach, alle zijn brandt uit in woelen en begeeren,

Waar minder vreugde uit blijft, maar meerder, dieper leed

Boort scherper binnen 't hart, om 't innigste te deren.



En 'k huiver om den dood, daar zelfs ùw sterke kreet,

Welks helle trillerslag staag hunkrend steeds zal keeren,

Door den onmeetbren tijd de zang der smarten heet.]]> 1887 - 1954


De nacht.


Hoe dreigt mij, peinzend mensch, een vaag en vreemd verlangen,

Dat, nachtegaal, úw lied in deze' Augustusnacht

Mij als een vérre droom van weemoed komt bevangen

En de angst'ge siddring wekt, die zwaar verdriet verwacht?



Zoo vaak reeds heeft de dag aan 't glas den rouw gehangen

Van 't uitgewalmde licht, dat geen vervulling bracht,

Reeds jaagt, door 't droef gevoed herdenken uwer zangen,

Langs 't raam de gure wind een sombre najaarsklacht.



Ach, alle zijn brandt uit in woelen en begeeren,

Waar minder vreugde uit blijft, maar meerder, dieper leed

Boort scherper binnen 't hart, om 't innigste te deren.



En 'k huiver om den dood, daar zelfs ùw sterke kreet,

Welks helle trillerslag staag hunkrend steeds zal keeren,

Door den onmeetbren tijd de zang der smarten heet.]]> https://sonett.fontane-place.de/showthread.php?tid=21716 Tue, 14 Aug 2012 15:07:42 +0200 ZaunköniG]]> https://sonett.fontane-place.de/showthread.php?tid=21716 1887 - 1954


Getijden



Zij golven hoog, die straks weer zullen glijden,

Gespreid ruischt uit, wat aanstonds dreunen zal,

Der droefheid vloed is de ebbe van 't verblijden,

Een rijzend heil brengt wrangheids tragen val.



Zoo zij dit boek van vreugde en schreiend lijden

Aan 't bruine strand een blank-gebouwde hal,

Door 't breed geluid der keerende getijden

Vervuld van klacht en wassend lach-geschal.



Haar voet in 't schuim, maar sterk de slanke wanden,

Klinkt dag na dag geruisch en beukend branden

Gelijk een stem des levens uit de zee.



De gouden gloed der eeuw'ge vredelanden

Voorbij de kim, beschijnt haar hoogste randen

Als 't roepend licht der verre, veil'ge Ree.]]> 1887 - 1954


Getijden



Zij golven hoog, die straks weer zullen glijden,

Gespreid ruischt uit, wat aanstonds dreunen zal,

Der droefheid vloed is de ebbe van 't verblijden,

Een rijzend heil brengt wrangheids tragen val.



Zoo zij dit boek van vreugde en schreiend lijden

Aan 't bruine strand een blank-gebouwde hal,

Door 't breed geluid der keerende getijden

Vervuld van klacht en wassend lach-geschal.



Haar voet in 't schuim, maar sterk de slanke wanden,

Klinkt dag na dag geruisch en beukend branden

Gelijk een stem des levens uit de zee.



De gouden gloed der eeuw'ge vredelanden

Voorbij de kim, beschijnt haar hoogste randen

Als 't roepend licht der verre, veil'ge Ree.]]>