https://sonett.fontane-place.de/ Fri, 26 Jun 2026 19:07:36 +0000 MyBB https://sonett.fontane-place.de/showthread.php?tid=20490 Sat, 28 Jul 2012 22:18:26 +0200 ZaunköniG]]> https://sonett.fontane-place.de/showthread.php?tid=20490 Met u die grof en zwaar en honderdledig
Mij die mij machtloos als een kind verdedig
Knelt in uw slangige armen sterk en stijf.
Geen uitzicht ooit dat ik u van mij drijf.
Gij gaaft, gij neemt; en zult aanstonds niet ledig
Van bier gaan. Vrolijk dat ik u bevredig
Fluistert ge nu alree: gij gaat, ik blijf.
Maar als ik dood ben tikt een op uw schouder
En zegt: Nu mij: ik ben hem: want zijn geest.
En dan, misschien, wordt het gemoed u kouder.
Want hij die is lijkt hem die is geweest
Gelijk een broeder en een evenouder,
En lacht: Na mij eenzelfde, in 't eeuwige feest.]]> Met u die grof en zwaar en honderdledig
Mij die mij machtloos als een kind verdedig
Knelt in uw slangige armen sterk en stijf.
Geen uitzicht ooit dat ik u van mij drijf.
Gij gaaft, gij neemt; en zult aanstonds niet ledig
Van bier gaan. Vrolijk dat ik u bevredig
Fluistert ge nu alree: gij gaat, ik blijf.
Maar als ik dood ben tikt een op uw schouder
En zegt: Nu mij: ik ben hem: want zijn geest.
En dan, misschien, wordt het gemoed u kouder.
Want hij die is lijkt hem die is geweest
Gelijk een broeder en een evenouder,
En lacht: Na mij eenzelfde, in 't eeuwige feest.]]> https://sonett.fontane-place.de/showthread.php?tid=20489 Sat, 28 Jul 2012 22:17:46 +0200 ZaunköniG]]> https://sonett.fontane-place.de/showthread.php?tid=20489 Het sap van vruchten, al wat de ogen boeit
En groot maakt van verbazing, wat de huid
Zacht aanraakt of door vingertoppen gloeit
Met finding: al 't zintuigelijk genot
Is nog uw leven: geen verloop van tijd
Maakte de langbeproefde zenuw bot
Die fijner werd en door geen oefning slijt.
Het scherpe denken, de koelbloedige daad,
Al wat eerst traag ontstond, benam dit kind
De vreugd van zijn bestaan niet en het laat
Verganklijkheid niet toe dat zij haar tint.
Als straks de Dood, die nadert, voor u staat
Proeft ge de zoetheid van zijn nieuw gelaat.]]> Het sap van vruchten, al wat de ogen boeit
En groot maakt van verbazing, wat de huid
Zacht aanraakt of door vingertoppen gloeit
Met finding: al 't zintuigelijk genot
Is nog uw leven: geen verloop van tijd
Maakte de langbeproefde zenuw bot
Die fijner werd en door geen oefning slijt.
Het scherpe denken, de koelbloedige daad,
Al wat eerst traag ontstond, benam dit kind
De vreugd van zijn bestaan niet en het laat
Verganklijkheid niet toe dat zij haar tint.
Als straks de Dood, die nadert, voor u staat
Proeft ge de zoetheid van zijn nieuw gelaat.]]> https://sonett.fontane-place.de/showthread.php?tid=20488 Sat, 28 Jul 2012 22:16:55 +0200 ZaunköniG]]> https://sonett.fontane-place.de/showthread.php?tid=20488 Maar in zijn hart op liefde en dichtkunst zon,
Wat wonder dat de Broom die hij zich spon
Geen tuchting van een vaste vorm ontbeerde.
Hij die Haar oost en noord en zuid zich keerde
En telkens nieuwe vorm van vers ontgon,
Wat wonder dat de zwerflust hem verwon
Tot hij de inheemse roem vergeefs begeerde.
Tragische zwerver die zijn manlijk woord
Zo zorgzaam bond aan kunstvolle patronen,
Drukte Hij best die dubbele aandrang uit:
De schone stroming van de voile tonen,
De strenge vorm die hun verstromen stuit.
Zijn loon de late roem, van oord tot oord.]]> Maar in zijn hart op liefde en dichtkunst zon,
Wat wonder dat de Broom die hij zich spon
Geen tuchting van een vaste vorm ontbeerde.
Hij die Haar oost en noord en zuid zich keerde
En telkens nieuwe vorm van vers ontgon,
Wat wonder dat de zwerflust hem verwon
Tot hij de inheemse roem vergeefs begeerde.
Tragische zwerver die zijn manlijk woord
Zo zorgzaam bond aan kunstvolle patronen,
Drukte Hij best die dubbele aandrang uit:
De schone stroming van de voile tonen,
De strenge vorm die hun verstromen stuit.
Zijn loon de late roem, van oord tot oord.]]> https://sonett.fontane-place.de/showthread.php?tid=20487 Sat, 28 Jul 2012 22:16:07 +0200 ZaunköniG]]> https://sonett.fontane-place.de/showthread.php?tid=20487 Zijn die dichters en zij bouwen rater
Druipende van gulden honing: zoete baten
Voor de minnaars van die lekkernijen.
Maar zij vormen geen gelukkige maatschappijen
Van vereende werkers: 't stuifmeel dat zij aten
Krijgt de smack van hun eenzelvig en verlaten
Leed, waarvan ze in honing zich bevrijen.
Poezie van zoete ellende, waarlijk bitter
In haar nasmaak, werd uit hen geboren, —
Die wij toch beminnen en bewondren moeten.
Smartelijke eenzelvigheid, verloren
In de lust van 't vruchtloos zoeken en ontmoeten,
Welk een droeve weelde kweekt ge in uw bezitter.]]> Zijn die dichters en zij bouwen rater
Druipende van gulden honing: zoete baten
Voor de minnaars van die lekkernijen.
Maar zij vormen geen gelukkige maatschappijen
Van vereende werkers: 't stuifmeel dat zij aten
Krijgt de smack van hun eenzelvig en verlaten
Leed, waarvan ze in honing zich bevrijen.
Poezie van zoete ellende, waarlijk bitter
In haar nasmaak, werd uit hen geboren, —
Die wij toch beminnen en bewondren moeten.
Smartelijke eenzelvigheid, verloren
In de lust van 't vruchtloos zoeken en ontmoeten,
Welk een droeve weelde kweekt ge in uw bezitter.]]> https://sonett.fontane-place.de/showthread.php?tid=20486 Sat, 28 Jul 2012 21:50:17 +0200 ZaunköniG]]> https://sonett.fontane-place.de/showthread.php?tid=20486
Die bij hun arbeid aan getouw of boek,

Bij landwerk, of bij kranken op bezoek,

Trachtten hun Voorbeeld naderbij te komen.



Zij leerden daaglijks driften te betomen

En raagden 't stof uit iedre donkre hoek,

En nooit werd van hun lippen klacht of vloek

Om 't onvermijdelijke leed vernomen.



Maar door die scholing groeide in hen de kracht

Om na het kleinste 't grootre te beginnen.

Hun nietige vonk werd aanstonds tot een vuur,



Van huis naar huis, van stad naar stad gebracht.

Toen was 't geen kunst de Wereld te verwinnen

Die straalde als nieuw-geborene Natuur.]]>
Die bij hun arbeid aan getouw of boek,

Bij landwerk, of bij kranken op bezoek,

Trachtten hun Voorbeeld naderbij te komen.



Zij leerden daaglijks driften te betomen

En raagden 't stof uit iedre donkre hoek,

En nooit werd van hun lippen klacht of vloek

Om 't onvermijdelijke leed vernomen.



Maar door die scholing groeide in hen de kracht

Om na het kleinste 't grootre te beginnen.

Hun nietige vonk werd aanstonds tot een vuur,



Van huis naar huis, van stad naar stad gebracht.

Toen was 't geen kunst de Wereld te verwinnen

Die straalde als nieuw-geborene Natuur.]]> https://sonett.fontane-place.de/showthread.php?tid=20485 Sat, 28 Jul 2012 21:49:07 +0200 ZaunköniG]]> https://sonett.fontane-place.de/showthread.php?tid=20485
Het groenomrande slingerpad
Dat tussen duin en veld bewoog
Bekoorde niet alleen mijn oog
Maar was een rustig kader, dat

Mijn mijmering hield ingevat
Als ik mij naar het venster boog
Of buitenshuis, vol zoet betoog,
Het grint drukte of op zoden trad.

Maar nu er, rechtgelijnd en breed,
Een straat van klinkers zich verscherpt,
Nu is het of hun koude beet
Mijn zachte denken wreed omsnerpt.

Oog en gedachten keren in
Naar de eigen lijn voor de eigen zin.


2

Zo is het met de wereld ook,
Die roekloos langs een rechte lijn,
Niet vragend naar het mijn en dijn,
Wàt prachtig rijpte of schoon ontlook,



De toekomst perst, als strook en strook
Van platte geestdrift, om een plein
Van domheid, eigenbaat en schijn,
Op schoonheid die zich bang verdook.

Er komt een tijd dat weer het hart
Van uw rechtlijnigheid vermoeid,
De waarheid uit haar openwart
Dat iedre pool haar weerpool boeit.

Want in ons leeft, een stille spil,
Wie lijn niet, maar gestalte wil.

3

Ik zit in stilte en vraag naar tijd
Noch tal en lach wat met uw ‘volk’.
De ontelbren zijn een natte wolk
Die straks de bliksem openrijt

Die ergens slaapt. Als wijd en zijd
Haar nacht hangt, spruit uit gindse kolk
Een vonk die als een lichte dolk
Het donkere gordijn doorsnijdt.

De wet die ik in woorden berg,
De dreiging die mijn hart behoedt,
De rust waar ik uw kracht mee terg,
Is roerloos in me. Onder mijn voet

Worstlen de volken. Zó zit ik
En wacht de onmijdbare ogenblik.


4

Ik ben niet als de dwaas die denkt
Dat de afgeschoten pijl haar vaart
Behoudt tot ze uit de sfeer van de aard
De verre ster vindt die haar wenkt.

De kracht die haar de schutter schenkt
Is met de weerstand zelf bezwaard
Die haar met omgekeerde baard
Doet dalen als haar richting zwenkt.

Mijn hand houdt in haar éne greep
De voortgang en de weerkeer vast,
Mijn oog aanschouwt geen rechte streep
Waar het geen ronde in ondertast,

Mijn hart vat in éenzelfde strik
De menswil en het lotsbeschik.


5

Het is niet dat ik oud en zwak
Het sterk bedoelen nu misprijs.
Mijn wil werkt nog op de eendre wijs
Als toen mijn jeugd haar grenzen brak.

Ik spande al jong mijn spieren strak
Op zoek naar 't aardse paradijs,
En zijn nu ook mijn haren grijs
Mijn wil is de eendre en kreeg geen krak.

Maar toen als nu was mij de god
Die in ons werkt een wijs genoot.
Hij had door strijd van droom en lot
Door stille stoot en wederstoot

De waarheid van zijn dubbeldrift
Glimlachend in mijn hart gegrift.


6

Gij zoekt uw volk, uw rijk, uw staat.
Wedijvrend zoeken neven u
Andren hetzelfde en elk is schuw
Van elk die zijn beding weerstaat.

Weer andren houden nieuw beraad
En zeggen dat de wereld nú
Verlangt dat volk aan volk zich huw
En geen haar recht te boven gaat.

En 't een is goed en 't andre goed,
Maar wie een volk zoekt, wereldloos,
Een wereld die geen volken voedt,
Beide bestaan een korte poos.

Tot volk naast volk zich wedervindt
In éen rijk dat hen samenbindt.


7

Dwazen die in uw eigen land
Uw eigen mensen bant en moordt,
Die met de waanzin van uw woord
De lijnen van uw standen spant,

Dwazen die met uw dom verstand
De stemmen van de besten smoort
En meent dat adeldom behoort
Aan 't mengras dat ge niet verbant,

Gij zijt geen volk. Ge zijt een bent
Die volksdom noemt de domme groep
Die 't ware volksdom nog niet kent,
En stijft u in uw kwade roep.

Zaagt ge ooit, hoe star ge uw blik ook richt,
Twee helften tot éen heel verdicht?


8

En andre dwazen, die gelooft
Dat een ontworteld volk, ontdaan
Van vroomheid die ge smaadt als waan,
Van rechten die ge hun ontrooft,

Van vrijheidswil, door u gedoofd,
Aan andre volken voor kan gaan.
Dwazen die meent dat uw vermaan
Gehoor vindt bij een denkend hoofd.

Gij die niet als uw buur u scheidt
Van 't eigen volk in warse trant
Van avrechtse uitverkorenheid,
Maar met schoolmeesterlijk verstand

Zijn wezen in een web verstrikt
Dat toekomst heet, maar 't bloed verstikt...


9

Toch zal uw beider storm en dwang,
Duren ze ook niet, niet zonder baat
Verlopen langs de rechte straat
Van uw geestdriftige gevang.

Storm voort, strijd voort, ik zie eerlang
Na wat nu scheidt een beter staat,
Een bond waarin gij ondergaat
En opleeft met verhoogde drang.

Het is omdat ik zeker zie
Dat dit schoon droombeeld meer zal zijn
Dan vulsel voor mijn poëzie
Dat ik zelfs in uw rechte lijn

Iets schoons zie en mij onderschik
Aan 't waanbeeld van uw ogenblik.


10

De Meidoorn bloeit, de Mei begon.
Nu is het meest beminde feest.
Het is er jaar aan jaar geweest,
Het feest van de arbeid. Wie 't verzon

Schonk 't beste wat hij schenken kon
En wie het viert viert allermeest
De dode schenker en zijn geest,
Ook wie, zo 't heet, hem overwon.

Hem overwon! Hij steelt zijn Dag
En dwingt tot vieren en beveelt
Dat elk de Dief prijst en zijn vlag
En niet de Gever en zijn beeld.

Wat nood! Nu 't Feest steeds verder dringt
Kent elk de naam waar 't hart van zingt.


11

Treur daarom niet, al gaat ge als slaaf
Vernederd in een valse stoet
En nart met nagemaakte groet
Uzelf en elk om huis en haaf,

Om werk en brood. Het hart blijft braaf
Zo 't weet wat rust in 't diepst gemoed:
Wie zijn geloof verliest misdoet,
Is 't heden voos, de droom zij gaaf.

De droom is niet een vreemde luim
Die voor de werklijkheid verbleekt,
Hij is de weg door groter ruim
Dan 't heden met zijn hoorn bespreekt.

Hij is geen waan, hij is geen gril,
Geen jaarwil, maar een eeuwenwil.


12

Door de eeuwen gaat de bochtige weg,
Nu op, dan neer. Wij zien zijn loop
In vogelvlucht en onze hoop
Vliegt voor en klein schijnt iedre heg

En machtloos klinkt het luid gezeg
En krachtloos blijkt het hard genoop,
Doelloos 't geschacher en gekoop,
Doelloos de kracht van 't lang beleg.

Want zie, gij waart in 't dal, maar daar
Breidt zich de vlakte heerlijk uit.
De volte ontwart, het doel wordt klaar,
Geen wand meer die u in zich sluit.

Het oog dat sloot in stervenssnik
Gaat open met een zoete schrik.


13

Wat heb ik anders dan mijn droom,
Wat anders dan mijn zekerheid.
Hij ligt altijd in 't hart bereid,
Hij is altijd gelijk een stroom

Die schepen draagt, waar stad en boom
In spieglen en die zich verwijdt
Diep, dieper als de oneindigheid, -
Waarin ik zink en toch niet schroom.

Want weet, mijn stroom, ik ben uzelf,
De wereld is uw evenbeeld.
Omlaag, omhoog eindloos gewelf
Waardoor uw rustige golving speelt.

Mijn droom is 't leven, uit en in,
Bezielde geest en zichtbre zin.


14

Nu keer ik tot mijn straat van steen
En alle straten, rechtgestrekt
Door land en geest, zwaar afgedekt
Opdat geen grasspriet er doorheen

Zijn leven met de lucht vereen.
Rechtlijnige straten die u rekt
Van hoek tot hoek, - ach nochtans trekt
U de oude bocht - die zie 'k alleen.

Er is geen rechte lijn: de bocht,
De golf is in haar en verzelt
Haar starre vaart op iedre tocht
En in haar hart bewaart ze 't veld.

Ik ben - zegt ze - oorsprong en begin,
Die alle straten overwin.]]>
Het groenomrande slingerpad
Dat tussen duin en veld bewoog
Bekoorde niet alleen mijn oog
Maar was een rustig kader, dat

Mijn mijmering hield ingevat
Als ik mij naar het venster boog
Of buitenshuis, vol zoet betoog,
Het grint drukte of op zoden trad.

Maar nu er, rechtgelijnd en breed,
Een straat van klinkers zich verscherpt,
Nu is het of hun koude beet
Mijn zachte denken wreed omsnerpt.

Oog en gedachten keren in
Naar de eigen lijn voor de eigen zin.


2

Zo is het met de wereld ook,
Die roekloos langs een rechte lijn,
Niet vragend naar het mijn en dijn,
Wàt prachtig rijpte of schoon ontlook,



De toekomst perst, als strook en strook
Van platte geestdrift, om een plein
Van domheid, eigenbaat en schijn,
Op schoonheid die zich bang verdook.

Er komt een tijd dat weer het hart
Van uw rechtlijnigheid vermoeid,
De waarheid uit haar openwart
Dat iedre pool haar weerpool boeit.

Want in ons leeft, een stille spil,
Wie lijn niet, maar gestalte wil.

3

Ik zit in stilte en vraag naar tijd
Noch tal en lach wat met uw ‘volk’.
De ontelbren zijn een natte wolk
Die straks de bliksem openrijt

Die ergens slaapt. Als wijd en zijd
Haar nacht hangt, spruit uit gindse kolk
Een vonk die als een lichte dolk
Het donkere gordijn doorsnijdt.

De wet die ik in woorden berg,
De dreiging die mijn hart behoedt,
De rust waar ik uw kracht mee terg,
Is roerloos in me. Onder mijn voet

Worstlen de volken. Zó zit ik
En wacht de onmijdbare ogenblik.


4

Ik ben niet als de dwaas die denkt
Dat de afgeschoten pijl haar vaart
Behoudt tot ze uit de sfeer van de aard
De verre ster vindt die haar wenkt.

De kracht die haar de schutter schenkt
Is met de weerstand zelf bezwaard
Die haar met omgekeerde baard
Doet dalen als haar richting zwenkt.

Mijn hand houdt in haar éne greep
De voortgang en de weerkeer vast,
Mijn oog aanschouwt geen rechte streep
Waar het geen ronde in ondertast,

Mijn hart vat in éenzelfde strik
De menswil en het lotsbeschik.


5

Het is niet dat ik oud en zwak
Het sterk bedoelen nu misprijs.
Mijn wil werkt nog op de eendre wijs
Als toen mijn jeugd haar grenzen brak.

Ik spande al jong mijn spieren strak
Op zoek naar 't aardse paradijs,
En zijn nu ook mijn haren grijs
Mijn wil is de eendre en kreeg geen krak.

Maar toen als nu was mij de god
Die in ons werkt een wijs genoot.
Hij had door strijd van droom en lot
Door stille stoot en wederstoot

De waarheid van zijn dubbeldrift
Glimlachend in mijn hart gegrift.


6

Gij zoekt uw volk, uw rijk, uw staat.
Wedijvrend zoeken neven u
Andren hetzelfde en elk is schuw
Van elk die zijn beding weerstaat.

Weer andren houden nieuw beraad
En zeggen dat de wereld nú
Verlangt dat volk aan volk zich huw
En geen haar recht te boven gaat.

En 't een is goed en 't andre goed,
Maar wie een volk zoekt, wereldloos,
Een wereld die geen volken voedt,
Beide bestaan een korte poos.

Tot volk naast volk zich wedervindt
In éen rijk dat hen samenbindt.


7

Dwazen die in uw eigen land
Uw eigen mensen bant en moordt,
Die met de waanzin van uw woord
De lijnen van uw standen spant,

Dwazen die met uw dom verstand
De stemmen van de besten smoort
En meent dat adeldom behoort
Aan 't mengras dat ge niet verbant,

Gij zijt geen volk. Ge zijt een bent
Die volksdom noemt de domme groep
Die 't ware volksdom nog niet kent,
En stijft u in uw kwade roep.

Zaagt ge ooit, hoe star ge uw blik ook richt,
Twee helften tot éen heel verdicht?


8

En andre dwazen, die gelooft
Dat een ontworteld volk, ontdaan
Van vroomheid die ge smaadt als waan,
Van rechten die ge hun ontrooft,

Van vrijheidswil, door u gedoofd,
Aan andre volken voor kan gaan.
Dwazen die meent dat uw vermaan
Gehoor vindt bij een denkend hoofd.

Gij die niet als uw buur u scheidt
Van 't eigen volk in warse trant
Van avrechtse uitverkorenheid,
Maar met schoolmeesterlijk verstand

Zijn wezen in een web verstrikt
Dat toekomst heet, maar 't bloed verstikt...


9

Toch zal uw beider storm en dwang,
Duren ze ook niet, niet zonder baat
Verlopen langs de rechte straat
Van uw geestdriftige gevang.

Storm voort, strijd voort, ik zie eerlang
Na wat nu scheidt een beter staat,
Een bond waarin gij ondergaat
En opleeft met verhoogde drang.

Het is omdat ik zeker zie
Dat dit schoon droombeeld meer zal zijn
Dan vulsel voor mijn poëzie
Dat ik zelfs in uw rechte lijn

Iets schoons zie en mij onderschik
Aan 't waanbeeld van uw ogenblik.


10

De Meidoorn bloeit, de Mei begon.
Nu is het meest beminde feest.
Het is er jaar aan jaar geweest,
Het feest van de arbeid. Wie 't verzon

Schonk 't beste wat hij schenken kon
En wie het viert viert allermeest
De dode schenker en zijn geest,
Ook wie, zo 't heet, hem overwon.

Hem overwon! Hij steelt zijn Dag
En dwingt tot vieren en beveelt
Dat elk de Dief prijst en zijn vlag
En niet de Gever en zijn beeld.

Wat nood! Nu 't Feest steeds verder dringt
Kent elk de naam waar 't hart van zingt.


11

Treur daarom niet, al gaat ge als slaaf
Vernederd in een valse stoet
En nart met nagemaakte groet
Uzelf en elk om huis en haaf,

Om werk en brood. Het hart blijft braaf
Zo 't weet wat rust in 't diepst gemoed:
Wie zijn geloof verliest misdoet,
Is 't heden voos, de droom zij gaaf.

De droom is niet een vreemde luim
Die voor de werklijkheid verbleekt,
Hij is de weg door groter ruim
Dan 't heden met zijn hoorn bespreekt.

Hij is geen waan, hij is geen gril,
Geen jaarwil, maar een eeuwenwil.


12

Door de eeuwen gaat de bochtige weg,
Nu op, dan neer. Wij zien zijn loop
In vogelvlucht en onze hoop
Vliegt voor en klein schijnt iedre heg

En machtloos klinkt het luid gezeg
En krachtloos blijkt het hard genoop,
Doelloos 't geschacher en gekoop,
Doelloos de kracht van 't lang beleg.

Want zie, gij waart in 't dal, maar daar
Breidt zich de vlakte heerlijk uit.
De volte ontwart, het doel wordt klaar,
Geen wand meer die u in zich sluit.

Het oog dat sloot in stervenssnik
Gaat open met een zoete schrik.


13

Wat heb ik anders dan mijn droom,
Wat anders dan mijn zekerheid.
Hij ligt altijd in 't hart bereid,
Hij is altijd gelijk een stroom

Die schepen draagt, waar stad en boom
In spieglen en die zich verwijdt
Diep, dieper als de oneindigheid, -
Waarin ik zink en toch niet schroom.

Want weet, mijn stroom, ik ben uzelf,
De wereld is uw evenbeeld.
Omlaag, omhoog eindloos gewelf
Waardoor uw rustige golving speelt.

Mijn droom is 't leven, uit en in,
Bezielde geest en zichtbre zin.


14

Nu keer ik tot mijn straat van steen
En alle straten, rechtgestrekt
Door land en geest, zwaar afgedekt
Opdat geen grasspriet er doorheen

Zijn leven met de lucht vereen.
Rechtlijnige straten die u rekt
Van hoek tot hoek, - ach nochtans trekt
U de oude bocht - die zie 'k alleen.

Er is geen rechte lijn: de bocht,
De golf is in haar en verzelt
Haar starre vaart op iedre tocht
En in haar hart bewaart ze 't veld.

Ik ben - zegt ze - oorsprong en begin,
Die alle straten overwin.]]> https://sonett.fontane-place.de/showthread.php?tid=20484 Sat, 28 Jul 2012 21:41:40 +0200 ZaunköniG]]> https://sonett.fontane-place.de/showthread.php?tid=20484
En vormde mijn gedragen naar hun wet.

Toen hielp mij Keats het schone vers te maken,

Shelley de strofe en Shakespeare het sonnet.



Ik wilde kunstnaar, dichter, minnaar wezen

Als zij en kende als knaap geen schoner droom.

En werd ik boven mijn verdienst geprezen,

Ik boog, ik knielde in stilte, en wist mij vroom.



Dan schreide ik om mijn Zelf, mijn Hart der Harten,

En vroeg de God-in-mij Zijn eigen spraak.

Hij lachte en zei: wie zal de Goden tarten!

Uw eigen spraak, maar eerst uw eigen taak!



Toen heeft hij mij mijn eenge taak gegeven:

De dienaar zijn en zegger van het Leven.]]>
En vormde mijn gedragen naar hun wet.

Toen hielp mij Keats het schone vers te maken,

Shelley de strofe en Shakespeare het sonnet.



Ik wilde kunstnaar, dichter, minnaar wezen

Als zij en kende als knaap geen schoner droom.

En werd ik boven mijn verdienst geprezen,

Ik boog, ik knielde in stilte, en wist mij vroom.



Dan schreide ik om mijn Zelf, mijn Hart der Harten,

En vroeg de God-in-mij Zijn eigen spraak.

Hij lachte en zei: wie zal de Goden tarten!

Uw eigen spraak, maar eerst uw eigen taak!



Toen heeft hij mij mijn eenge taak gegeven:

De dienaar zijn en zegger van het Leven.]]> https://sonett.fontane-place.de/showthread.php?tid=20483 Sat, 28 Jul 2012 21:40:53 +0200 ZaunköniG]]> https://sonett.fontane-place.de/showthread.php?tid=20483
Van gele zwavel schoof van 't oosten op.

De zware val van regendrop na drop

Stoorde tenauwernô de vale landen,



Terwijl een scherp licht de verlaten stranden

Van 't westen schuw bescheen. Een enkle top

Rees boven 't noordelijke duinenslop

En zag de dag in scheemringen verzanden.



Toen schoot de bliksem uit en helde kloven

En velden op in zigzaggende vaart,

Zodat de duisternissen wild verschoven;



En lang en luid kwam 't romlen van de donder

Hem na. Daar aanstonds 't onweer was bedaard,

Stroomde de regen neer, boven en onder.]]>
Van gele zwavel schoof van 't oosten op.

De zware val van regendrop na drop

Stoorde tenauwernô de vale landen,



Terwijl een scherp licht de verlaten stranden

Van 't westen schuw bescheen. Een enkle top

Rees boven 't noordelijke duinenslop

En zag de dag in scheemringen verzanden.



Toen schoot de bliksem uit en helde kloven

En velden op in zigzaggende vaart,

Zodat de duisternissen wild verschoven;



En lang en luid kwam 't romlen van de donder

Hem na. Daar aanstonds 't onweer was bedaard,

Stroomde de regen neer, boven en onder.]]> https://sonett.fontane-place.de/showthread.php?tid=20482 Sat, 28 Jul 2012 21:39:48 +0200 ZaunköniG]]> https://sonett.fontane-place.de/showthread.php?tid=20482
En 't lied op lied het lied te boven stijgen,

Dan zullen alle laagre liedren zwijgen

En is een eind aan onze donkre drang.



Dan plaagt ons langer niet het wreed verlang,

Dat naar een eindloosheid ons hart deed hijgen,

Omdat wij hoopten eindlijk te verkrijgen

Een kracht en vrede zonder overgang.



Gedroomd verblijf waar zielen zielen vinden

En niets verganklijks langer aan ons kleeft,

Hoe kostbaar zijt ge schoon ge niet bestaat.



Het is toch zo dat daar we ons moeizaam winden

Door 't vele schone dat nochtans vergaat,

De droom verschijnt als dat wat waarlijk leeft.]]>
En 't lied op lied het lied te boven stijgen,

Dan zullen alle laagre liedren zwijgen

En is een eind aan onze donkre drang.



Dan plaagt ons langer niet het wreed verlang,

Dat naar een eindloosheid ons hart deed hijgen,

Omdat wij hoopten eindlijk te verkrijgen

Een kracht en vrede zonder overgang.



Gedroomd verblijf waar zielen zielen vinden

En niets verganklijks langer aan ons kleeft,

Hoe kostbaar zijt ge schoon ge niet bestaat.



Het is toch zo dat daar we ons moeizaam winden

Door 't vele schone dat nochtans vergaat,

De droom verschijnt als dat wat waarlijk leeft.]]> https://sonett.fontane-place.de/showthread.php?tid=20481 Sat, 28 Jul 2012 21:37:55 +0200 ZaunköniG]]> https://sonett.fontane-place.de/showthread.php?tid=20481
DE WERELD

Bloemen en wolken, voile pleinen,
Het groen van de aarde en licht van oogen
Hebben mij altijd diep bewogen
En nooit zal ik hun roem verkleinen.
Maar't ruimtloos rijk dat zij omheinen,
Mijn droomrijk, hield mij opgetogen:
Daar volgde ik, daar werd niets tot logen,
Daar zag ik stof tot vorm verreinen.
Dan, toen ik enkel nog aandachtig
Voor 't eigen innerlijk, mij waande
Aan niets dan aan mijzelf gebonden,
Heb ik diepst in me uw beeld gevonden,
o Wereld, en ik wist me eendrachtig
Met u van eeuwigheid bestaande.


II

DE VERFOEIDEN

Eens zat ik in mijzelf verslonden
Aan't innerlijk gezicht geboeid:
De wereld die mij had vermoeid
Bewoog niet tot die diepste gronden.
Toen zag ik hen die zijwaarts stonden:
Gelaten die ik had verfoeid,
Door doom omrankt, door bloed besproeid
Dat druppelde uit gehate wonden.
Zal ik die wonden gaan verbinden
En met mij n hand hun lij f beroeren
En helpen wie ik niet verstond? -
Ik lag de doeken al to ontwinden,
Ik droeg hun lichaam op mij n schoeren,
Ik wiesch ze en kuste ze op de mond.


III

DE STORM

Toen kwam opeens de storm bij nacht:
Een achtergrond van bloedig rood
Waarlangs een Witte bliksem schoot;
De heuvien golf den en een klacht,
Een kreunen werd daar voortgebracht,
Alsof voor de eerste maal ontsloot
De weg naar een verborgen schoot
En nu begon de zware dracht.
En in een diep en donke y dal
Waar angst was en bevrediging
Dronk ik de nacht die traag verging,
En toen de zon omsluierd glom
Was alles anders en de kom
Van 't land vreemd als een nieuw heelal.]]>
DE WERELD

Bloemen en wolken, voile pleinen,
Het groen van de aarde en licht van oogen
Hebben mij altijd diep bewogen
En nooit zal ik hun roem verkleinen.
Maar't ruimtloos rijk dat zij omheinen,
Mijn droomrijk, hield mij opgetogen:
Daar volgde ik, daar werd niets tot logen,
Daar zag ik stof tot vorm verreinen.
Dan, toen ik enkel nog aandachtig
Voor 't eigen innerlijk, mij waande
Aan niets dan aan mijzelf gebonden,
Heb ik diepst in me uw beeld gevonden,
o Wereld, en ik wist me eendrachtig
Met u van eeuwigheid bestaande.


II

DE VERFOEIDEN

Eens zat ik in mijzelf verslonden
Aan't innerlijk gezicht geboeid:
De wereld die mij had vermoeid
Bewoog niet tot die diepste gronden.
Toen zag ik hen die zijwaarts stonden:
Gelaten die ik had verfoeid,
Door doom omrankt, door bloed besproeid
Dat druppelde uit gehate wonden.
Zal ik die wonden gaan verbinden
En met mij n hand hun lij f beroeren
En helpen wie ik niet verstond? -
Ik lag de doeken al to ontwinden,
Ik droeg hun lichaam op mij n schoeren,
Ik wiesch ze en kuste ze op de mond.


III

DE STORM

Toen kwam opeens de storm bij nacht:
Een achtergrond van bloedig rood
Waarlangs een Witte bliksem schoot;
De heuvien golf den en een klacht,
Een kreunen werd daar voortgebracht,
Alsof voor de eerste maal ontsloot
De weg naar een verborgen schoot
En nu begon de zware dracht.
En in een diep en donke y dal
Waar angst was en bevrediging
Dronk ik de nacht die traag verging,
En toen de zon omsluierd glom
Was alles anders en de kom
Van 't land vreemd als een nieuw heelal.]]> https://sonett.fontane-place.de/showthread.php?tid=20480 Sat, 28 Jul 2012 21:34:09 +0200 ZaunköniG]]> https://sonett.fontane-place.de/showthread.php?tid=20480 Ik droeg het eenmaal diep gebukt.
Toen heb ik me aan zijn wicht ontrukt,
Over mijn eigen kracht verrast.
Daarna is het mij niet gelukt.
Ik heb mijn loopen aangepast
Aan dragen, en Bing kalm en vast,
Maar't lastig Teed hield mij gejukt.
En nu, alsof het van mij Bleed,
Sta ik opnieuw zoo stank en recht.
Een drager is in mij geboren.
HI) zegt : Ik ben voortaan uw knecht,
1VIijn voeten loopen licht in 't koren,
En welk een lichte last, dit leed.]]> Ik droeg het eenmaal diep gebukt.
Toen heb ik me aan zijn wicht ontrukt,
Over mijn eigen kracht verrast.
Daarna is het mij niet gelukt.
Ik heb mijn loopen aangepast
Aan dragen, en Bing kalm en vast,
Maar't lastig Teed hield mij gejukt.
En nu, alsof het van mij Bleed,
Sta ik opnieuw zoo stank en recht.
Een drager is in mij geboren.
HI) zegt : Ik ben voortaan uw knecht,
1VIijn voeten loopen licht in 't koren,
En welk een lichte last, dit leed.]]> https://sonett.fontane-place.de/showthread.php?tid=20479 Sat, 28 Jul 2012 21:32:04 +0200 ZaunköniG]]> https://sonett.fontane-place.de/showthread.php?tid=20479 De donkre, die de stomme driften drijft,
De heldre, die in woord en werken schrijft
De kunst en kunde die de menschen weven.
Die zweeft in 't bloed, deze is opgeheven
Als eedler geest, en in het brein belijfd.
Nooit zijn die bei in vrede: elks weerstand stijft
Den andre en Been van twee die 't op wil geven....
Gij noemt hen goden, die maar dienaars zijn.
De god is elders, die door u ook werkt.
Als hij zijn rijk door bloed of brein versterkt
Duld dan om zijnentwil genot of pijn.
Eën woord maar blijve uw lippen opgeprest:
Hoe diene ik Zijne onsterflijkheid het best?]]> De donkre, die de stomme driften drijft,
De heldre, die in woord en werken schrijft
De kunst en kunde die de menschen weven.
Die zweeft in 't bloed, deze is opgeheven
Als eedler geest, en in het brein belijfd.
Nooit zijn die bei in vrede: elks weerstand stijft
Den andre en Been van twee die 't op wil geven....
Gij noemt hen goden, die maar dienaars zijn.
De god is elders, die door u ook werkt.
Als hij zijn rijk door bloed of brein versterkt
Duld dan om zijnentwil genot of pijn.
Eën woord maar blijve uw lippen opgeprest:
Hoe diene ik Zijne onsterflijkheid het best?]]> https://sonett.fontane-place.de/showthread.php?tid=20478 Sat, 28 Jul 2012 21:20:53 +0200 ZaunköniG]]> https://sonett.fontane-place.de/showthread.php?tid=20478 Als ik misdreef dan deed ik het door u.
Ik die misdreef, die van mijzelven gruw,
Ik heb misdrijvend u alleen gediend.
Ik die misdreef en die, uw straffen ziend,
Staan zal gelijk uw zoon, niet blind, niet schuw,
Straf mij en duld dat ik als eenmaal, nu
Voor u zal staan, wel bevend, niet ontvliend.
Ik hief mijn Beeld zoo hoog dat gij alleen
Eraan kunt raken. Brijzel, 't is uw recht.
Of duld dat ik, uw kind, het recht en slecht
U overgeef, hoewel verspeeld, toch gaaf.
Ik buk het hoofd: ik ben uw knecht, uw slaaf.
Gij zult het nooit, nooit in het stof vertreen.]]> Als ik misdreef dan deed ik het door u.
Ik die misdreef, die van mijzelven gruw,
Ik heb misdrijvend u alleen gediend.
Ik die misdreef en die, uw straffen ziend,
Staan zal gelijk uw zoon, niet blind, niet schuw,
Straf mij en duld dat ik als eenmaal, nu
Voor u zal staan, wel bevend, niet ontvliend.
Ik hief mijn Beeld zoo hoog dat gij alleen
Eraan kunt raken. Brijzel, 't is uw recht.
Of duld dat ik, uw kind, het recht en slecht
U overgeef, hoewel verspeeld, toch gaaf.
Ik buk het hoofd: ik ben uw knecht, uw slaaf.
Gij zult het nooit, nooit in het stof vertreen.]]> https://sonett.fontane-place.de/showthread.php?tid=20477 Sat, 28 Jul 2012 21:20:25 +0200 ZaunköniG]]> https://sonett.fontane-place.de/showthread.php?tid=20477 De spiegel kaatste me in een ander glas:
Ik zag het stil en wist dat ik die was
En op mijn lippen beeft een vaag „misschien" . .
Ik zag mijzelf : ik mag aan andre lien
Niet toonen wat ik weet: ik treed een pas
Terzijde en wend mij dan een oogwenk ras
Terug. Wee mij ! wat baat het nu te vlien.
Want opgericht alp aanstonds sta ik daar.
De spiegel houdt op donkren grond mijn beeld.
Kome wie komt: het staat daar angstig-klaar.
Is dit uw glas, dat mij mijzelf ontsteelt,
En gij onthult mij nooit dit groot gevaar,
Duldt dat ik, kind, heb met uw gaaf gespeeld?]]> De spiegel kaatste me in een ander glas:
Ik zag het stil en wist dat ik die was
En op mijn lippen beeft een vaag „misschien" . .
Ik zag mijzelf : ik mag aan andre lien
Niet toonen wat ik weet: ik treed een pas
Terzijde en wend mij dan een oogwenk ras
Terug. Wee mij ! wat baat het nu te vlien.
Want opgericht alp aanstonds sta ik daar.
De spiegel houdt op donkren grond mijn beeld.
Kome wie komt: het staat daar angstig-klaar.
Is dit uw glas, dat mij mijzelf ontsteelt,
En gij onthult mij nooit dit groot gevaar,
Duldt dat ik, kind, heb met uw gaaf gespeeld?]]> https://sonett.fontane-place.de/showthread.php?tid=20476 Sat, 28 Jul 2012 21:19:45 +0200 ZaunköniG]]> https://sonett.fontane-place.de/showthread.php?tid=20476 Spleet en in de enge cel, nu maatloos groot,
Stondt gij Wien diadeem om 't voorhoofd sloot
En beide uw oogen waren sproeiend vuur.
En met uw lans troft gij den draak, 't onguur
Gedrocht, karbonkel-oogig: door dien stoot
Sprong 't bloed zwart-rood en spoot omhoog en vloot
Gelijk een stroom en daar ik staar en tuur
Windt hij door groene weiden en de stad
Rijst aan zijn boord en schepen wieglen er
Vol schat en yolk naar de ondergaande zon.
Ik zat als op een heuvel en ik kon
Den schemer zien die oprees, vaag en ver -
En 't was alsof ik in uw schaduw zat.]]> Spleet en in de enge cel, nu maatloos groot,
Stondt gij Wien diadeem om 't voorhoofd sloot
En beide uw oogen waren sproeiend vuur.
En met uw lans troft gij den draak, 't onguur
Gedrocht, karbonkel-oogig: door dien stoot
Sprong 't bloed zwart-rood en spoot omhoog en vloot
Gelijk een stroom en daar ik staar en tuur
Windt hij door groene weiden en de stad
Rijst aan zijn boord en schepen wieglen er
Vol schat en yolk naar de ondergaande zon.
Ik zat als op een heuvel en ik kon
Den schemer zien die oprees, vaag en ver -
En 't was alsof ik in uw schaduw zat.]]>